Raisuje przed flopem ze środkowej pozycji z K-J offsuit i Richard sprawdza z dużego blinda. Na flopie pojawiają się 9-6-4, w tym dwa kara. Richard po chwili wahania zaczekał a ja zagrywam o wielkość pota. Richard się zastanawia, a później sprawdza. Nagle, moja ręka już aż tak bardzo mi się nie podoba.

Wyobraźcie sobie moją ulgę, kiedy na turnie pojawił się J (nie karo). Mam teraz top parę z całkiem niezłym kickerem. Richard betuje. Cofnijmy się na chwilę, zwykle gdy ktoś po chwili zastanowienia postanawia zaczekać na flopie oznacza to monstera. Jednak Richard jest mistrzem w zwalnianiu akcji dlatego to zignorowałem i zabetowałem na flopie. Jego bet na turnie po prostu krzyczy “Raisuj mnie! Wyzywa Cię!”.

Nie za bardzo wiem co zrobić, a w mojej głowie pojawiają się myśli podobne do tych:

• Trafił seta na flopie. To wyjaśnia gładki call na flopie – próbuje mnie wpuścić w pułapkę licząc na mój bet na turnie.
• Nie, gdyby miał seta poczekałby na flopie i czekał na mój ruch lub pozwoliłby mi złapać coś na river.
• Walet na turniej mu pomógł. Nie mam waleta karo, może on ma i na flopie miał draw do koloru z waletem. Jeśli tak, mój kicker już mi się podoba.
• Betuje z drawem do koloru lub strita chcąc wygrać pulę już teraz.

Analizowałem całą sytuację jednak i żadnych wniosków.

Normalnie tylko bym sprawdził. Obaj mamy sporo żetonów i nie chcę doprowadzić do allinów mając jedynie top parę. Na nieszczęście przypomniałem sobie rozdanie z zeszłego miesiąca z Bellagio.

Richardowi nie szło za dobrze i ciągle narzekał na swoje karty. Pamiętałem jak zaczekał, a następnie tylko sprawdził bo bał się karety! Gracz, który boi się monsterów nie będzie grał check-call seta gdy na stole jest draw do koloru.

“All in!” zadeklarowałem.

Oops. Teraz to już jest duża pula. W ciągu czterech lat nigdy nie widziałem Richarda callującego tak szybko. Byłem drawing dead przeciwko jego perfekcyjnie rozegranym 9-9.

Czasem wszyscy zapominamy, że wysokie karty nie zawsze oznaczają mocne układy i mądrym rozwiązaniem jest spokojna gra zamiast szybkich allinów. Jeśli chodzi o Richarda – miał szczęście być z mocną ręką w grze o dużą pulę, a jego cierpliwość została opłacona.

John Juanda