Wielu graczy o tym zapomina i za bardzo ryzykuje w pogoni za bounty. Trzeba być świadomym obecności takich zawodników i dostosować odpowiednio swoją grę. Często trzeba grać bardziej tight, gdyż tacy pokerzyści są skłonni grać z szerszym zakresem rąk byle tylko zdobyć bounty. Podczas, gdy wszyscy pushują z szerokim zakresem, Ty musisz grać mądrze i pamiętać, aby nie odchodzić zbytnio od swojego standardowego stylu gry.

Oczywiście są sytuacje, w których należy być bardziej agresywnym w próbie zdobycia bounty. Jeśli inny gracz przy Twoim stole jest short stackiem, z wszystkich sił staraj się go wyeliminować, zwłaszcza we wczesnej fazie turnieju. Jeśli jesteś na small blindzie, a short stack na big blindzie, powinieneś podbijać prawie z każdą ręką. W takim przypadku ryzyko podwojenia short stacka jest niwelowane przez możliwość zdobycia bounty.

I na odwrót. Jeśli jesteś short stackiem w turnieju Knockout Bounty, musisz pushować z bardzo wąskim zakresem rąk niż w porównaniu ze standardowymi turniejami. Musisz pamiętać, że każdy gracz przy stoliku będzie polował na Twoją głowę, dlatego musisz wiedzieć kiedy atakować i stworzyć sobie największą szansę na podwojenie. Musisz także pamiętać, żeby nie blefować i nie starać się kraść blindów z marginalnymi rękami, ponieważ zostaniesz sprawdzony przynajmniej przez jednego gracza, bez względu na posiadane przez nich karty.

W późnej fazie turnieju, kiedy zbliżasz się do miejsc płatnych, moja rada jest bardzo prosta – zapomnij o bounty i graj normalnie. Jeśli doszedłeś już tak daleko, nie chcesz robić żadnych głupich zagrań tylko po to, żeby zgarnąć bounty. Możliwośc wygrania bounty nie pokrywa ryzyka, a żetony są zbyt cenne, żeby je tracić w tej fazie turnieju.

Staraj się zgarniać bounty, kiedy szansa pojawia się sama, jednak nie staraj się tego robić na siłę. Pamiętaj, nawet w turniejach Knockout Bounty nie ma lepszej nagrody niż zakończenie turnieju na pierwszym miejscu.

Erik Seidel

Uważam, że słabszy okres jest szczególnie dotkliwy dla młodych graczy, którzy dość wcześnie odnieśli sukces. Oczekują sporych sukcesów, a kiedy nie nadchodzą czują się bardzo przytłoczeni długim okresem porażek. Ich frustracja rośnie i coraz częściej zaczynają popełniać błędy. Wprowadzają zmiany w swojej grze, które nie do końca są przemyślane, a to powoduje jeszcze gorsze wyniki.

Aby przetrwać długie okresy porażek, każdy poważny pokerzysta musi zdać sobie sprawę z tego, że bad run’y są nieuniknione – są po prostu częścią pokera. Oczywiście zawsze trzeba podchodzić do każdego turnieju z optymistycznym nastawieniem, ale należy też być realistą.  Jeśli oczekujesz, że zwyciężysz w każdym turnieju, w którym bierzesz udział, rozczarowanie towarzyszące każdej eliminacji może być bardzo destrukcyjne dla Twojej psychiki. Wiem, że na początku swojej pokerowej kariery moja pewność siebie bardzo cierpiała z tego powodu.

Jednak w miarę upływu czasu nauczyłem się skupiać swoją uwagę na rzeczach przynoszących korzyści.  Teraz biorąc udział w turniejach skupiam się na podejmowaniu jak najlepszych decyzji.  Do każdego rozdania staram się pochodzi w ten sam sposób. Jeśli jestem odpowiednio skupiony na przeciwnikach mogę znaleźć mocne i słabe punkty swojej gry. Nie wpadnę zbyt łatwo w pułapki zastawiane przez innych graczy. Wielu pokerzystów zaprzecza swoim błędom i swoje niepowodzenia zrzucają na pecha. Inni wierzą, że grają dobrze, podczas gdy w rzeczywistości dostają naprawdę dobre karty, a grają słabo.

Kiedy jest już po turnieju, szybko sobie przypominam, że poker turniejowy wymaga kondycji maratończyka, a nie sprintera. Jeśli gram dobrze i podejmuje dobre decyzję, w końcu zobaczę efekty. Pomimo tego, że możę to nastąpić po naprawdę długim okresie porażek.

Erik Seidel

Są dziesiątki książek, napisanych przez pokerowych ekspertów, którzy odpowiadają na powyższe pytania.  Widziałem całe rozdziały poświęcone rozgrywaniu konkretnych rąk w konkretnej sytuacji.  Pomimo tego, że warto sobie uzmysłowić dlaczego autorzy dają porady, jakie dają, ważniejsze jest uświadomienie sobie, że odpowiedź na wszystkie te pytania jest taka sama: to zależy.

Poker jest grą bardzo złożoną. Gracze tacy, jak Chris Ferguson potrafią wyliczyć pot odds niemal w każdej sytuacji, jednak nie ma sztywnych zasad, które mówią jak należy rozegrać konkretne rozdanie. Matematyka ma znaczenie, jednak jeśli chcesz podnieść swoją grę na naprawdę wysoki poziom, musisz zacząć pracować nad trzema rzeczami: Kreatywnością, Wyobraźnią i Elastycznością.

Jest sporo różnych stylów gry, które sprawdzają się w pokerze.  Od niesamowicie ryzykownego i pozornie szalonego stylu Gusa Hansena (jest metoda w jego szaleństwie) do zdyscyplinowanego tight gracza, jak David Sklansky.  Twoim celem powinno być eksperymentowanie z różnymi stylami. Kiedy już zaczniesz to robić, zorientujesz się, który styl sprawdza się w Twoim przypadku.

Jeśli gra jest zbyt loose, poprawnym jest rozgrywanie mniejszej ilości rozdań. Jeśli stół to zbiorowisko skał (rock=skała – oznacza gracza tight),  możesz trochę częściej blefować. Kluczem jest to, aby nie być związanym z planem, który zawsze jest dobry, a dostosowywać się do każdej sytuacji.

Nauka dostosowywania swojej gry wymaga praktyki.  Gry short handed są świetną okazją do poćwiczenia kreatywności. Możesz również zainwestować  swój czas w grę Sit and Go, w których rosnące blindy wymagają od Ciebie rozgrywania większej ilości rąk.

Wyobraźnia jest sercem gry w pokera.  Tak jak nie ma jednej dobrej drogi do napisania piosenki i namalowania obrazu, tak samo nie ma jednej dobrej drogi gry w pokera. Najlepsi gracze eksperymentują i dopasowują swoją grę przez cały czas. Piękno pokera polega na tym, że każda gra jest inna i to nas właśnie najbardziej interesuje.

Erik Seidel