Bez wątpienia to był naprawdę słaby okres, jednak nie była to wina bad beatów. Po prostu ciągle wrzucałem swoje pieniądze w złe sytuacje. Za każdym razem, kiedy miałem Q-Q, mój przeciwnik miał A-A. Za każdym razem, kiedy miałem A-Q, przeciwnik miał A-K. Tak już czasem po prostu jest, jednak wrzucanie pieniędzy w takie sytuacje nie zawsze oznacza podjęcie złej decyzji.

A-A vs K-K

Oto przykład. Jeśli mój przeciwnik wrzuca wszystkie swoje żetony przed flopem bo ma K-K, a ja mam Asy, to wcale nie oznacza, że jest słabym graczem, gdyż zagrał all in będąc na przegranej pozycji. Czy też, że ja jestem świetnym graczem ponieważ zagrałem all in w dobrej sytuacji. Oczywiście odpowiedź brzmi nie. Gdyby nasze role się odwróciły – to ja bym przegrał. Obaj prawidłowo rozegraliśmy nasze ręce, a fakt, że przeciwnik był z tyłu nie oznacza, że źle rozegrał swoje króle. Po prostu miał pecha dostając K-K przeciwko A-A.

Zbytnie skupianie się na sytuacjach, w których jesteśmy zdecydowanym faworytem, może być częścią złej gry. Wiele razy słyszałem graczy, którzy narzekali, że zawsze wrzucają pieniądze będąc faworytem, a jednak przegrywają. Większość graczy nie pamięta jednak sytuacji, w których to oni mieli szczęście i wygrywali ze słabszymi kartami. Są jednak gracze, którzy w zdecydowanej większości wrzucają pieniądze będąc faworytami. Może ciężko w to uwierzyć, jednak jest to prawidłowy odsetek rąk, który powinni przegrać ze statystycznego punktu widzenia. Są jednak często zapamiętywane ponieważ oznaczały koniec udziału w turnieju, a to głównie z powodu gry zbyt tight.

Gra tight w Heads Up

Załóżmy, że gram heads up i planuję wchodzić all in wyłącznie z asami, królami i damami. Mój przeciwnik dominuje przy stole raisując w każdym rozdaniu z any two. W końcu dostaję parę asów, a on ponownie wchodzi all in. Nawet jeśli wygram to rozdanie, pomyślcie tylko o tych wszystkich żetonach, które straciłem oczekując na premium hand.

Jeśli wcześniej przegrałem 1000 żetonów i wrzucam swój ostatni 1000, mogę wygrać jedynie 1000, który przegrałem. Oznacza to, że stosuję słabą strategię gry – nawet jeśli wygram i tak wyjdę na zero, a przecież nie ma 100% gwarancji, że wygram to rozdanie. Dodatkowo żetony, które wrzuca przeciwnik, to tak naprawdę moje żetony, więc tak naprawdę przeciwnik ma freerolla pomimo tego, że to ja jestem faworytem w tym rozdaniu.

Wielcy gracze będą wrzucać swoje stacki będąc z tyłu zwłaszcza przeciwko graczom bardzo tight. Co najlepsze, w długim okresie będą na plusie z powodu tych wszystkich mały pul, które zgarniali, gdy przeciwnik nie był skłonny do angażowania się w rozdanie. To pokazuje, że czekanie tylko na premium hands powoduje, że jesteś bardzo podatny na blefy i będziesz więcej przegrywał w długim okresie.

Przegrywanie jest deprymujące, zwłaszcza gdy uważasz, że wrzucasz żetony będąc z tyłu. Jednak jeśli będzie opanowany i nie wpadniesz w tilt, możesz przetrwać zły okres bez wprowadzania drastycznych zmian w swoim stylu gry. Skup się na solidnej grze. Nawet jeśli od czasu do czasu wrzucisz żetony będąc z tyłu, wciąż będziesz na plusie w długim okresie.

Chris Ferguson

Ta sama prawda ma zastosowanie w pokerze, kiedy wszystko nie układa się po naszej myśli. Możesz nie być w stanie określić co idzie nie tak, jednak wiesz że coś jest nie tak. Z tego co mi wiadomo nie ma żadnej definicji lub kryterium dla określenia “running bad”, ponieważ dla każdego jest to coś innego. Dla niektórych graczy złą serią będzie 10 przegranych sesji pod rząd. Dla innych przegranie tuzina coin flipów w jednej sesji. “Running bad” zależy od indywidualnej oceny każdego gracza.

Jakakolwiek byłaby definicja, fakt pozostaje jeden – każdego gracza dopada kiepski okres. To co odróżnia wygrywających graczy od tych, którzy bankrutują, jest umiejętność radzenia sobie w sytuacjach, kiedy karty “nie idą”. Dla mnie “running bad” nie jest kilka przegranych nocy czy kilka bad beatów w czasie sesji. To wariancja, która jest nieodłącznym elementem pokera. W moim rozumieniu “running bad” to coś większego, co trwa przez dłuższy czas.

Jeśli nie jesteś pewien, czy to wariancji czy po prostu zła gra, cofnij się i przeanalizuj swoje rozdania na dużej (ze statystycznego punktu widzenia) próbce. Jeśli potrafisz zauważyć pewien wzór w przegranych sesjach w okresie  kilku tygodni lub miesięcy, które prowadzą do kolejnych przegranych, jeszcze bardziej powiększających straty. Kluczem do powrócenia do wygrywania jest znalezienie elementów gry, które szwankują.

Dla wielu graczy kiepski okres jest zamkniętym kołem – przegrywają kilka sesji, wpadają w tilt i przegrywają jeszcze więcej. W końcu zaczynają grać bardzo słabo, co prowadzi do większej liczby przegranych sesji i dalszego pomniejszania bankrolla. Przegrywają bo mają kiepski okres i mają kiepski okres bo przegrywają.

Jeśli patrzysz na swoją grę i uważasz, że grasz dobrze, tylko po prostu masz pecha – bardzo możliwe, że tak właśnie jest. Asy przegrywają z niskimi parami, sety przegrywają z kolorami, a przeciwnicy dobierają na river częściej niż powinni. Moją radą jest odejście od gry na jakiś czas. Zrób sobie przerwę, ochłoń i wróć do gry odświeżony. Nie zmieniaj jednak swojego stylu gry, aby zrównoważyć pechowe przegrane. Skup się na podstawach, szukaj dobrych rąk startowych i graj solidnego pokera. W końcu szczęście powróci.

Cokolwiek robisz nie zmieniaj stawek, aby się odegrać. Widziałem wielu graczy, którzy bankrutowali gdyż byli za bardzo skupienie na odbudowaniu bankrolla niż na solidnym pokerze i zejściu na niższe stawki. Pomyśl o tym w ten sposób – skoro przegrywałeś, masz mniejszy bankroll, a więc wchodząc na wyższe stawki ryzykujesz większy procent bankrolla niż wcześniej. Z małym zapasem gotówki i sporym ryzykiem nie potrzeba zbyt wiele czasu, żeby zbankrutować.

Z drugiej strony, schodząc na niższe stawki zmniejszasz ryzyko na czas odbudowywania bankrolla. Pule nie są oczywiście tak duże jak wcześniej, jednak z porównaniu z ryzykiem bankructwa – warto zejść na niższe stawki. Poza tym grając niżej spędzisz tam miesiąc może dwa i odbudujesz bankroll. Bankrutując na wyższych stawkach, będziesz potrzebował roku na zniwelowanie strat. To wydaje się najlepszym argumentem.

Nie mogę Ci oczywiście powiedzieć, czy masz kiepski okres, mogę jednak stwierdzić, że stan Twojego umysłu wpływa na grę. Jeśli masz dobre nastawienie są spore szanse, że grasz dobrze. Słabsze okresy są częścią gry i umiejętność radzenia sobie z nimi bez utraty pewności siebie i bankrolla jest kluczem do zostania wygrywającym pokerzystą.

Chris Ferguson

“Czy powinienem rzucić szkołę i zacząć więcej grać w pokera?”

Cały czas dostaję takie pytania, a moja odpowiedź jest zawsze taka sama: “Z całą pewnością i nieodwołalnie nie. Nie ma mowy.”.

Wystarczająco jasne?

Jeśli chcesz odkryć, jak to jest być zawodowym pokerzystą, musisz zacząć od gry na “pół etatu”. Poświęć swoje wolne godziny na myślenie o pokerze i studiowanie gry. Czytaj, graj i się ucz.

Zanim zaczniesz myśleć o rzuceniu swojej dotychczasowej pracy,  z gry w pokera powinieneś więcej zarabiać niż w swojej normalnej pracy. Nie myśl, że jedna wygrana w dużym turnieju jest dowodem, że możesz grać profesjonalnie. Musisz odnosić zyski przynajmniej w okresie 6 miesięcy. Dopiero wtedy możesz zacząć myśleć o zostaniu zawodowym pokerzystą.

Jednak nawet wtedy musisz być bardzo ostrożny przed podjęciem decyzji. Poker jest świetną rozrywką na nadgodziny i sprawia o wiele więcej przyjemności, kiedy gra się w niego okazyjnie. Kiedy zostajesz zawodowcem, grasz w pokera 5 albo 6 dni w tygodniu. Z czasem zaczniesz traktować grę w pokera jak swoją pracę. Ja akurat kocham każdą okazję do gry, jednak dla wielu ludzi nie jest to takie proste.

W turniejowym cyklu możesz grać dobrze, a wciąż przez kilka miesięcy albo nawet lat nie odnieść sukcesu.  W grach cashowych zabijają godziny. Kiedy skupiasz się na grach cashowych, chcesz grać kiedy inni są w słabej formie. To oznacza, że zaczynasz grę późno, kiedy wszyscy są już zmęczeni i grają mniej ostrożnie. Możesz więc grać od 23 do rana, a spać po południu. Taki tryb pracy może być trudny do utrzymania dla osób, które chcą prowadzić normalne życie towarzyskie.

Kolejne ryzyko jest związane z tym, że nie będziesz grał wystarczająco dużo. Gra kilka godzin dziennie wymaga sporej dyscypliny. Bez szefa nad swoją głową może być Ci cieżko poświecić tyle czasu na grę.

Przed podjęciem drastycznych decyzji w swoim życiu i przed zadawaniem pytań z początku tej porady, musisz wiedzieć, czy poker jest dla Ciebie. Musisz mieć długi okres, w którym wygrywasz – to dopiero jest dowód na Twoje umiejętności. Musisz poświęcić tyle czasu, żeby się przekonać że nadal lubisz pokera mimo iż stał się centrum Twojego życia. Musisz też wiedzieć, że będziesz miał długie okresy, w których nie będziesz wygrywał.

Jeśli naprawdę czujesz, że możesz być zawodowym pokerzystą, bardzo chętnie spotkam się z Tobą przy stoliku.

Chris Ferguson

Nawet dzisiaj ludzie nie wierzą, że to ja, kiedy siadam do stołów na niskich stawkach na Full Tilt Poker. Często pytają co tutaj robie i opowiadają mi swoje historie, jak to zamienili $5 w $500 lub  $100 w $1000. Zwykle te historie mają taki sam koniec – zbankrutowali. Nie jest to żadnym zaskoczeniem. Wszyscy chcieli zbudować bankroll szybko, a przez to musieli grać niezgodnie z bankroll management. Jeśli udało im się wygrać, wchodzili na wyższe stawki i ryzykowali wszystko kolejny raz. Jednak przegrana kilku dużych rozdań była nieunikniona i w końcu bankrutowali.

Dla mnie w tym eksperymencie nie chodzi o pieniądze.  Chodzi o pokazanie jak, zgodnie z bankroll management, można przejść od zera do całkiem wysokich stawek. Wiem, że to możliwe ponieważ już raz to zrobiłem – przeszedłem od $1 do $20 000.

Aby zapewnić sobie odpowiednią wielkość bankrolla, zastosowałem kilka zasad:

• nigdy nie mogłem wchodzić do gry lub turniejów Sit and Go z więcej niż 5% posiadanego bankrolla (wyjątek stanowiły najniższe stawki: mogę wchodzić do każdych gier  z wpisowym niższym od $2,50)
• nie wkupuję się do turniejów MTT  za więcej niż 2% posiadanego bankrolla i mogę wziąć udział w każdym turnieju z wpisowym niższym od $1
• jeśli w którymkolwiek momencie w grach No Limit lub Pot Limit wielkość posiadanego stacka przekracza 10% bankrolla, muszę opuścić grę, kiedy przyjdzie kolej na płacenie blindów.

Myślę, że sporo graczy skorzystałoby z zastosowania powyższych zasad. Jedną z niewątpliwych korzyści takiego podejścia do bankroll management jest to, że nigdy nie zagrasz na stawkach, na które Cię nie stać. Nidgy nie pograsz zbyt długo w grach nie na swoją kieszeń ponieważ, kiedy zaczniesz przegrywać, nie masz innego wyjścia jak zejść na niższe stawki. Możesz wtedy pracować nad swoimi umiejętnościami i budować bankrol, aż będziesz mógł przejść na wyższe stawki.  Powyższe zasady powodują również to, że nie jesteś całkowicie zależny od bad runów.

Zejście na niższe stawki stanowi problem dla wielu graczy. Powodem jest ich ego i poczucie porażki. Wielu chce pozostać na swoich stawkach i odbudować stracony bankroll. Jednak takie podejście może doprowadzić do mocnego tilta. Dla mnie sporym problemem było schodzenie na niskie stawki, kiedy budowałem bankroll $20 000 od $1. Kiedy po raz pierwszy zagrałem na stawkach $25/$50, przegrałem. Zgodnie ze swoimi zasadami zszedłem na stawki $10/$25. Miałem mały downswing i grałem już na $5/$10. To było trudne, gdyż po grze na $25/$50, gra na stawkach $5/$10 była po prostu nudna.

Jednak byłem na tyle zdyscyplinowany, że stosowałem się do własnych reguł. Naprawdę nie chciałem przegrać jeszcze więcej ponieważ znałem konsekwencje. Musiałbym grać na jeszcze niższych stawkach i pracować jeszcze ciężej, żeby wrócić na stawki, na których już byłem, a to mogło potrwać nawet miesiąc. Jeśli kiedykolwiek poczujesz się znudzony lub sfrustrowany grą na niższych stawkach, to znaczy że nie grasz dobrze. Zrób sobie przerwę i ponownie nabierz motywacji do gry.

Jest jeszcze kilka porad, którymi chciałbym się podzielić, jeśli mówię o bankroll management. Po pierwsze, nigdy nie powinieneś grać na za wysokich stawkach tylko dlatego, że gra wydaję się dzisiaj łatwa. Nigdy nie jest na tyle łatwa, żeby ryzykować cały swój bankroll. Drugą sprawą jest unikanie gier, które stanowią górną granicę dla Twojego bankrolla, jeśli niższe stawki mogą przynieść większy zysk.

Jestem pewien, że dzięki stosowaniu się do swoich zasad, uda mi się dobić  do $10 000. Te zasady mogą pomóc także Tobie w osiąganiu wyznaczonych pokerowych celów.

Chris Ferguson

Jednak w tej poradzie, pomyślałem o kilku przykładach, kiedy pasywna gra – check i call – może być najlepszym wyjściem.

Top Para i Dobry Stół

Powiedzmy, że jest wczesna faza turnieju i mam spory stack.  Na środkowej pozycji dostaję A-J i raisuje 3 x big blind. Gracz na późnej pozycji, który wie, że jestem solidnym, lecz agresywnym graczem, sprawdza moje podbicie, a pozostali uczestnicy pasują. Flop przychodzi As-4d-8h. Mam top parę z niezłym kickerem.

Pierwszym krokiem jest rozważenie zakresu rąk przeciwnika, który mnie sprawdził.  Prawdopodobne jest, że sprawdził z Asem lub pocket parą, może z zakresu 66-99. Mógł również sprawdzić z dwiema wysokimi kartami – K-Q, K-J lub Q-J.

W tej sytuacji albo jestem do przodu, albo mocno z tyłu, jeśli trafił seta lub ma wyższego asa. Jeśli ma Asa z gorszym kickerem to drawuje jedynie do 3 outów. Jeśli ma pocket parę, np. 7-7, ma tylko 2 outy. Z dwiema face cards praktycznie jest drawing dead. Przy flopie As-4d-8h nie muszę się zbytnio przejmować stritem czy kolorem. Z tego powodu, nie przeszkadza mi free card dla przeciwnika.

Jeśli zabetuję z moją top parą, a mój przeciwnik ma pocket parę, to najprawdopodobniej spasuje, a ja nie wygram żadnych dodatkowych żetonów. Jeśli zaczekam, daję mu szansę na próbę blefu lub zabetowania, jeśli ma słabszego asa. Takie zagrania mogę sprawdzić.

W idealnej sytuacji będę musiał sprawdzić jedynie jeden bet i dzięki zagraniu check, bronie się przed większą akcją niż moja ręka może wytrzymać. Załóżmy, że na turnie pojawia się 3c. Sytuacja prawie się nie zmieniła.  Wciąż jestem albo daleko z tyłu lub znacznie do przodu, dlatego mogę zaczekać i pozwolić przeciwnikom spróbować blefu.

Jednak na river, w większości przypadków, jeśli całe rozdanie graliśmy check, betuję.  Jeśli po drodze pojawił się jeden bet, to zagrywam check-call.  Jeśli pojawiły się dwa bety, najczęściej zagrywam check-fold. Rozgrywanie rozdania w taki sposób daje 3 podstawowe zalety. Pozwala wyciągnąć maksimum value z mocnych rąk i pozwala uniknąć dużych przegranych.  Poza tym taki styl gry pozwala moim przeciwnikom na blef, który jest jedynym sposobem na wyciągnięcie od nich żetonów, jeśli mają karty typu Q-J.

Dobra Ręka, Scary Board

Czas na kolejną sytuację z wczesnej fazy turnieju, w której w zarówno ja, jak i moi przeciwnicy mamy spore stacki.  Załóżmy, że mam parę 8-8 na środkowej pozycji, a gracz na wczesnej pozycji podbija przed flopem. Sprawdzam go, to samo czyni gracz na późnej pozycji.  W trójkę oglądamy flopa Jd-Jc-4s.

Jest spora szansa, że moje ósemki wciąż są na czele, jednak chce grać ostrożnie ponieważ, jeden z graczy może mieć waleta.  Powiedzmy, że wszyscy czekamy na flopie. Nie mam zbyt wielu informacji, gdyż któryś z graczy może slowplayować seta waletów.

Turn przynosi 6h. Nie wygląda na to, żeby pomogła komukolwiek, jednak pierwotny raiser betuje z wczesnej pozycji.  To jest moment, w którym tylko sprawdzam.  Jest kilka zalet tego zagrania. Po pierwsze nie robie się pot committed. Jeśli gracz na późnej pozycji przebije, mogę spasować, tracąc minimalną ilość żetonów.  Po drugie, call będzie wyglądał bardzo podejrzanie dla moich przeciwników. Mogą pomyśleć, że slowplayuje seta waletów.

Dlatego, nawet jeśli gracz na wczesnej pozycji ma overparę, najpewniej zaczeka na river, nie chcąc ryzykować więcej żetonów.  Wtedy mogę odsłonić swoje ósemki i sprawdzić, czy faktycznie są najlepsze.

Jedyny problem z takim rozegraniem tego rozdania jest taki, że pozwalam swoim przeciwnikom na trafienie jednego ze swoich 6 outów, które mnie biją, jeśli mają dwie over karty.  Nie często gram pasywnie, jednak w pewnych sytuacjach tylko sprawdzanie betów może pozwolić na wyciągnięcie maksimum value przy minimalnym ryzyku.

Pasywną grę pod innym kątem przedstawił Gavin Smith w swojej poradzie – W Obronie Sprawdzenia.

Chris Ferguson

W multi-way potach (rozdania, w których bierze udział kilku graczy) drawy stają się bardzo mocnymi kartami, a ich agresywne rozgrywanie przeciwko kilku przeciwnikom może stworzyć bardzo dochodowe sytuacje.  Dla przykładu załóżmy, że dostałeś As-8s na buttonie.  Trzech graczy przed Tobą limpuje, Ty również postanawiasz tylko sprawdzić.  Oba blindy sprawdzają, tak więc  w szóstkę oglądacie flopa, który przynosi 4s-7s-Jc. Nie masz nic ale masz za to draw do nutsowego koloru.

Small blindy betuje i trzech graczy sprawdza. Jaka powinna być Twoja decyzja? Oczywiście spasowanie jest nie na miejscu. Z dwiema kartami do wyłożenia i dziewięcioma outami dobierzesz do nutsowego koloru w 35% przypadków. Jesteś więc jedynie 2:1 underdog. Przy sześciu small bets przed flopem i czterema po flopie masz pot odds 10:1.

Kusi Cię żeby tylko sprawdzić i zobaczyć co przyniesie turn, ale to raise jest znacznie lepszym zagraniem.  Pula wzrośnie i całkiem prawdopodobne jest, że wszyscy przeciwnicy sprawdzą. Nawet Ci, którzy mają tylko drugą parę lub gutshot straight draw mogą myśleć, że mają dobre pot odds do sprawdzenia. Jeśli podbijesz i zostaniesz sprawdzony przez 4 graczy dostajesz sporą value.  Dostaniesz 4:1 do pieniędzy włożonych do puli, przy 2:1 underdog na wygranie rozdania – czysta, zwycięska sytuacja.

Raise może się dobrze sprawdzić również na turn i river.  Po akcji na flopie jest spora szansa, że gracze zaczekają na turn. Daje Ci to szansę na free card i obejrzenie river za darmo, jeśli nie skompletujesz koloru na turnie.

Poziom agresji podczas rozgrywania drawów zależy w dużym stopniu od pozycji. Aby sprawdzić jak zmienia się gra z pozycją wyobraź sobie identyczną sytuację jak powyżej. Tym razem jednak, zamiast na buttonie jesteś na pozycji big blinda, a mały blind betuje po flopie.  W tej sytuacji chcesz zachęcić pozostałych graczy do włożenia pieniędzy do puli. Jeśli podbijesz prawdopodobnie zmusisz graczy z drugą parą lub gutshot straight draw do spasowania, dlatego najlepszym zagraniem jest sprawdzenie small blinda. Daj swoim przeciwnikom każdą okazję do wrzucenia pieniędzy do puli.

Na koniec spójrzmy jak możesz rozgrywać te same karty, kiedy zagrywasz jako pierwszy. Jeśli masz draw do nutsowego koloru, a w rozdaniu jest sześciu graczy – betuj. Masz przewagę więc chcesz się upewnić, że pieniądze powędrują na środek stołu.  Kiedy jestem bez pozycji zwykle, po swoim zagraniu na flopie, ponownie zagrywam na turn, bez względu na to, jaka karta pokaże się na stole.  Wtedy, jeśli nie trafie river mogę zdecydować czy chcę blefować.  Jeśli jestem przeciwko jednemu lub dwóm graczom, zwykle blefuję.  Jeśli jednak w rozdaniu bierze udział piątka pokerzystów nawet o tym nie myślę. To, że któryś z nich mnie sprawdzi jest praktycznie pewne.

Możesz wygrać naprawdę sporo pieniędzy rozgrywając drawy w Limit Holdem. Tylko pamiętaj, że chcesz jak największej liczby graczy, którzy dorzucają do puli. A to oznacza, że Twoje zagrania powinny się różnić w zależności od zajmowanej pozycji.

Chris Ferguson

Dlaczego? Po prostu. Przez raisowanie wywierasz nacisk na blindy i pozostałych graczach i zmuszasz ich do zastanowienia się nad siłą swoich kart. Dzięki raise zmuszasz graczy z marginalnymi rękami do odrzucenia kart zanim nawet zobaczą flopa. W ten sposób zmniejszasz ilość uczestników rozdania, których musisz pokonać w późniejszych rundach licytacji.

Skoro wyjaśniliśmy sobie dlaczego należy raisować, pojawia się pytanie: Jak powinna być wielkość mojego zagrania?

To zależy. Po pierwsze, nie możesz pozwolić, żeby siła Twoich kart wpłynęła na wielkość podbicia. Trzy najważniejsze czynniki decydujące o wielkości podbicia to: pozycja, pozycja i pozycja.

Twoim celem jest postawienie swoich przeciwników przed najtrudniejszymi decyzjami.  Przez wybór wielkości podbicia  stawiasz gracza na big blindzie przed decyzją pomiędzy sprawdzeniem, a spasowaniem, jeśli pozostali gracze spasowali.

Podbijanie z wczesnej pozycji to oznaka bardzo silnej ręki – takiej, która może pokonać siedmiu lub nawet większą ilość graczy, którzy zagrywają później. Skoro reprezentujesz silną rękę, przekonanie big blinda do spasowania nie wymaga specjalnej wielkości podbicia. Zresztą, skoro Twoja ręką jest silna to nie przeszkadza Ci sprawdzenie z big blinda. Prawdziwym powodem małego podbicia  jest to, że po Tobie decyduje jeszcze sporo graczy i jeden z nich może mieć monstera i zagra reraise.

Kiedy raisujesz z późnej pozycji to reprezentujesz karty, które wygrywają  z dwoma lub trzeba pozostałymi graczami. Daje Ci to więcej swobody przy wyborze rąk startowych jednak podbicie powinno być większe. W innym wypadku big blind zbyt łatwo sprawdzi. Kolejny powód do większego podbicia z późnej pozycji to próba zmuszenia big blinda do foldu, a nie do sprawdzenia. I co ważniejsze – nie masz już tylu graczy, którzy mogą Cię przebić.

Jednym z podstawowych błędów w No Limit Holdem jest otwieranie rozdania zbyt dużym podbiciem. Na wczesnej pozycji chcesz zagrywać z wielkość 2 dużych w ciemno (big blind). Mając 4-6 graczy, którzy zagrywają po Tobie kiedy jesteś na środkowej pozycji zagrywaj 2,5 big blinda. Siedząc na późnej pozycji podbijaj o wielkość 3 big blindów.

Reprezentując mocną rękę przez podbijanie na wczesnej pozycji logiczne jest, że zostaniesz sprawdzony również przez mocne ręce. Po co ryzykować 4-5 betów, żeby wygrać jedynie 1,5 z blindów podczas gdy w innych przypadkach będziesz przeciwko monsterom. Jeśli trzymasz A-Q zamiast A-A, a gracz po Tobie raisuje możesz spokojnie spasować i nie ryzykować zbyt dużo.

Sporo amatorów raisuje więcej z mocnymi kartami, żeby zbudować większą pulę lub raisuje mniej, żeby dostać więcej akcji w rozdaniu. Zamiast tego polecam podbijanie o tę samą wielkość bez względu na karty, które trzymasz.  Mając A-A lub A-J podbijaj tyle samo, przez co nie oznajmiasz swoim przeciwnikom siły Twoich kart. Wyjątkiem jest sytuacja, w której wiesz, że Twoi przeciwnicy nie zwracają uwagi na takie zagrania i czujesz, że możesz nimi manipulować.

Podane wielkość podbić zmieniają się jeśli w grze występuje ante. Powinieneś dodać około połowy sumy wszystkich ante przy każdym podbiciu. Wczesna pozycja to podbicie 2xbb + połowa wszystkich ante, na późnej pozycji podbijaj 3xbb + połowa wszystkich ante.

Sporo dzisiejszych gier ma charakter loose. Jeśli uczestniczysz w jednej z nich musisz wybierać ręce startowe bardziej tight i podbijać trochę więcej. Jeśli nie uda Ci się ukraść blindów podbijaj o wielkość, która wiesz, że zostanie sprawdzona przez 1-2 graczy. Skoro przeciwnicy grają loose wykorzystaj to do budowania dużych pul, kiedy wiesz, że masz najlepszy układ.

Ostatnim wyjątkiem jest gra na short stacku. Jeśli zagranie standardowego podbicia oznacza wejście za 1/4 Twojego stacka po prostu zagraj all-in. Zagrywanie za 1/4 stacka przed flopem powoduje, że jesteś pot committed (poprawnym zagraniem z matematycznego punktu widzenia jest wejście nawet jeśli nic nie trafiłeś). Zagrywając all-in zamiast siebie, stawiasz swoich przeciwników przed trudną decyzją. To wszystko powoduje, że wracamy do początku: Unikaj bycia graczem, który tylko sprawdza.

Chris Ferguson

Czwarte pytanie: Z pewnością różna struktura wypłat w grach cashowych i turniejach ma znaczenie, prawda?

Prawda. Turnieje różnią się tym, że zostajesz nagrodzony za czas jaki wytrzymałeś w turnieju, a nie za to, ile żetonów uzbierałeś. W ring games żetony, który zaoszczędzisz są warte tyle samo co wygrane żetony. W turniejach żetony te, są w rzeczywistości więcej warte.

Rozważmy typowy turniej z wpisowym $1,000, w który bierze udział 100 graczy, a za 1 miejsce miejsce jest $40,000. Na początku każdy ma 1,000 żetonów o wartości $1,000. Ewentualny zwycięzca będzie miał ich 100,000 – w grach cashowych byłyby one warte $100,000, jednak w turnieju warte są jedynie $40,000. Oznacza to, że każde 1000 żetonów warte jest $400. Wraz ze wzrostem Twojego stacka spada wartość poszczególnych żetonów, dlatego powinieneś podejmować mniejsze ryzyko niż podczas gry cashowej.

Są dwa przypadki, kiedy wprowadzenie zmian w swojej grze może pomóc:

1. Kiedy zbliżasz się do kasy.

Jeśli grasz na short stacku musisz być bardzo ostrożny przy angażowaniu się w rozdania. Kiedy masz duży stack szukaj okazji do pushowania małych i średnich stacków, zwłaszcza średnich. Ci gracze będą się obawiać konfrontacji z Tobą więc będziesz mógł z łatwością kraść blindy i ante.

Jeśli masz średni lub mały stack musisz pamiętać, że nawet duże stacki nie chcą się angażować w rozdania z Tobą. Chcą wygrać blindy bez walki, dlatego przygotuj się na pushowanie all-in.

2. Na finałowym stole

Bardzo mało zmian w grze jest potrzebnych dopóki nie jesteś w 10 graczy (1 gracz od finałowego stołu). Tutaj musisz grać bardziej tight, bo struktura wypłat hojnie nagradza finalistów. Szukaj okazji do pushowania innych graczy, małych stacków w szczególności.

Pamiętaj: Zmiany w grze turniejowych powinny być subtelne i nie powinny się drastycznie różnić od Twojej zwykłej gry. Kiedy masz wątpliwości po prostu graj swoją A Game.

Chris Ferguson

• Jak dużo żetonów powinienem mieć po dwóch pierwszych levelach blindów?
• Powinienem grać więcej rozdań na początku, gdy blindy są małe i bardziej tight w miarę jak blindy rosną?
• Zawsze odpadam na bubble. Powinienem grać bardziej tight gdy zbliżam się do kasy czy starać się zdobyć więcej żetonów wcześniej?

Co jest zadziwiające – odpowiedź na te pytania jest jedna.

Nie próbuj zrobić nic na siłę tylko skoncentruj się na graniu solidnego pokera, a żetony same wpadną. Właściwie jest to najlepsza odpowiedź praktycznie na każde pytanie związane z turniejami pokerowymi. Bardziej przydatne pytanie poniżej:

Jak dużo różnić jest pomiędzy strategią gry w grach cashowych a strategią turniejową?

Odpowiedź: Nie tak dużo jak myślisz.

Zanim zaczniesz się przejmować dostosowaniem do turniejów skoncentruj się na dostosowaniu się do swoich przeciwników. Najważniejszym skillem w pokerze jest umiejętność dostosowania się do różnych graczy, którzy prezentują różny styl gry. Pokerzyści, którzy to potrafią poradzą sobie zarówno w grach cashowych jak i turniejach. Wiele kosztownych błędów podczas turniejów jest spowodowana niedopasowaniem do gry. Spójrzmy jeszcze raz na pytania.

Jak dużo żetonów powinienem mieć pod dwóch pierwszych poziomach blindów?

Krótka odpowiedź: Jak najwięcej Ci się uda zebrać.

Graj z kartami, graj z przeciwnikami. Nie prowokuj akcji tylko dlatego, że uważasz, że musisz mieć określoną ilość żetonów. Powinieneś myśleć o wygrywaniu kolejnych żetonów podczas próbowania utrzymania aktualnego stacka. Im więcej masz żetonów, tym większą masz szansę na wygraną. Mniej żetonów oznacza mniejsze szanse.

Zapomnij o osiągnięciu jakiejś magicznej liczby. Nie ma takiej ilości, która zapewni Ci zwycięstwo. Tak samo jak nie ma ilości, która oznacza, że już się pożegnałeś z turniejem. Żeton i krzesło wystarczy do zwycięstwa, ale wystarczy również na przegraną. Zbytnie przejmowanie się konkretną liczbą żetonów doprowadzi jedynie do przegranej.

Powinienem grać więcej rozdań na początku, gdy blindy są małe i bardziej tight w miarę jak blindy rosną?

Twoja gra nie powinna się za bardzo zmieniać w poszczególnych fazach turnieju. Dopasuj swoją grę do przeciwników, bez względu na to, jak długo trwa turniej. Większość graczy gra za bardzo loose we wczesnych fazach. Zamiast być jednym z nich dostosuj swoją grę:

• rzadziej próbuj kraść blindy
• sprawdzaj więcej podbić
• częściej re-raisuj

W późniejszych fazach gracze zaczynają być bardziej tight, wtedy możesz częściej kraść blindy i być bardziej otwarty na rozdania. I ponownie, najważniejsze jest dopasowanie do innych graczy, a nie do fazy turnieju.

Ostatnie pytanie:

Zawsze odpadam na bubble. Powinienem grać bardziej tight gdy zbliżam się do kasy czy starać się zdobyć więcej żetonów wcześniej?

Gracze, którzy zadają to pytanie zwykle zaczynają grać za bardzo tight, gdy zbliżają się do miejsc płatnych. Wystarczy grać swoją Game A, agresywną i starać się utrzymać stack na poziomie, który pozwala bronić blindów wchodząc all-in. Wtedy przeciwnicy dostaną prawidłowe oddsy do sprawdzenia, nawet ze słabszymi kartami. Szukaj okazji do allina zanim stanie się to koniecznością. Często oznacza to zagrania z gorszymi od oczekiwanych kartami.

W następnej części przedstawię dwie sytuacje, w których dostosowanie stylu gry pomogło.

Chris Ferguson

Tak właściwie to słyszałem wszystko oprócz ostatniego i dlatego myślę, że muszę robić to dobrze. Loose, tight, aggressive – taki jest mój styl, który różni się w zależności od sytuacji przy stole.

Jednym z zasadniczych elementów potrzebnych do wygrywania w pokerze jest zmuszanie swoich przeciwników do podejmowania trudnych decyzji. Dlatego też raise jest zawsze lepszy od call’a – ponieważ stawia przeciwnika w trudnej sytuacji. Idąc dalej – wygrasz więcej pieniędzy przez taką grę ponieważ przeciwnicy poczują się mniej pewnie podczas gry z Tobą.

Kilka przykładów

Twój przeciwnik siedzi po Twojej lewej stronie, grając za bardzo tight pre flop. Chcesz go za to ukarać. Najlepszy sposobem na to jest częstsze podbijanie i bardziej agresywna gra. Albo Ty ukradniesz sporo blindów albo przeciwnik dostosuje swój styl gry.

Jeśli wygrywasz blindy jest dobrze, jeśli dostosuje swoją grę jeszcze lepiej! Jeśli zacznie częściej wchodzić do gry zdobędziesz prawdziwą przewagę. Za każdym razem, kiedy Twój przeciwnik zmienia swój styl gry preflop wpędzi się w kłopoty w późniejszej fazie rozdania. Gracz, który wchodzi do gry jedynie z najmocniejszymi rękami startowymi nie bardzo będzie wiedział co zrobić na turnie i riverze ze słabszymi kartami.

Jeśli gracz tight raisuje przed Tobą poczekaj ze sprawdzaniem na mocniejszą rękę. Dzięki graniu tight, gdy jesteś bez pozycji unikasz utraty pieniędzy z jego mocniejszymi układami. I jeszcze, jeśli gracz podchwyci temat będzie grał z większym zakresem i będziesz mógł go ograć po flopie.

A co z graczem, który rozgrywa za dużo rąk? Jeśli zagrywasz pierwszy potrzebujesz mocniejszych rąk startowych niż normalnie. Spora część wartości rąk marginalnych wynika z tego, że przeciwnik natychmiast sfolduje. Jeśli Twój przeciwnik lubi każde karty w kolorze, wartość Twoich rąk drastycznie spada ponieważ prawdopodobieństwo, że spasuje. Może wygrywać więcej rąk preflop, jednak wszystko odrobisz trafiając na flopie z mocnymi kartami.

Jeśli gracz loose raisuje Cię możesz sprawdzić, a nawet dać reraise ze słabszymi układami niż zazwyczaj. Przez przejęcie kontroli nad rozdaniem możesz wygrać więcej. I ponownie zmuszasz swojego przeciwnika do zmiany stylu gry. Jeśli tego nie zrobi i tak robisz to co najlepsze. Jeśli zmieni to jest “fish out of water”, który musi popełnić błędy w późniejszym etapie rozdania.

Bardzo ważne jest, aby posiadać sporo zróżnicowanych zagrań w rękawie. Po pierwsze – potrafisz się dostosować do sytuacji przy stole i stawiasz przeciwników przed trudnymi decyzjami. Po drugie, zdobędziesz przewagę wykorzystując swój image, jeśli zostałeś już określony jako gracz tight lub loose.

Dla przykładu, Gus Hansen i Phil Ivey są znani ze swojego agresywnego stylu gry. Jedynym powodem, dla którego jeszcze nie zbankrutowali jest umiejętność dostosowania swoich zagrań do przeciwników i uspokojenie gry, gdy jest to konieczne. Widziałem to nie raz. Z chwilą gdy ich przeciwnik dostosował się do ich agresji oni wyczuwając co się dzieje zmieniali swój styl gry. Innym razem nie zmienią go za bardzo i zmuszą przeciwnika do gry w niekomfortowych sytuacjach.

Aby w pełnić wykorzystać powyższe wskazówki musisz zwracać uwagę na wszystko. Cały czas, a nie tylko wtedy, gdy bierzesz udział w rozdaniu. W szczególności gdy tylko obserwujesz grę. Każde rozdanie, rozegrane przez Twojego przeciwnika dostarcza Ci bardzo ważnych informacji, które pomogą Ci podjąć właściwe decyzje w kolejnych rozdaniach.

Chris Ferguson