Jako osoba, która opisuje pokerowe wydarzenia, nie było dla mnie zaskoczeniem, gdy John D’Agostino zajął 2 miejsce w Borgata Winter Open, wygrywając ponad pół miliona dolarów.  John jest szeroko uznawany za jednego z najlepszych wszechstronny graczy młodego pokolenia.  Czuje się komfortowo zarówno w grach limit, no limit, cashowych i turniejowych.

Szczególnie dokładnie przyjrzałem się grze Johna tydzień przed turniejem Borgata, kiedy siedzieliśmy przy jednym stole w Tunica podczas turnieju $10,000  World  Poker Tour.  John nie zajął miejsca w kasie, jednak w czasie kilku godzin wspólnej gry, byłem świadkiem kilku zagrań światowej klasy. Poniżej trzy z nich.

Przezwyciężanie Trudnych Sytuacji

Podczas turnieju w Tunica gracze zaczynali z 20,000 żetonów. Jeszcze podczas pierwszego poziomu blindów stack Johna zmalał o prawie połowę. W kluczowym rozdaniu John dokonał trudnego foldu, kiedy wywnioskował, że jego wysoka pocket para nie była wygrywającym układem na river.  Potem nastąpiło jeszcze kilka innych trudnych rozdań.

Był to początek turnieju, który wielu graczom odebrałby chęć gry.  Po tak trudnym początku mało który gracz potrafi poradzić sobie z rezygnacją.  Słyszałem wielu graczy, którzy mówili wtedy “To nie jest mój dzień”, a tym samym przypieczętowywali swój los.

Jednak John postąpił całkowicie inaczej. Nie wykonywał żadnych zbędnych ruchów, które tylko uszczupliłyby jego stack.  W drodze po 2 miejsce w turnieju Borgata Winter Open, John poradził sobie w wielu trudnych sytuacjach.  Gdy w grze pozostało 25 pokerzystów, John był chipleaderem z prawie milionem w żetonach.  Cztery godziny i kilka trudnych rozdań później John miał tylko 280,000 i zajmował 12 miejsce na 16 graczy.

Pomimo poważnego spadku John nie tiltował. Wciąż był skupiony na grze i podejmował dobre decyzje.  Szukał sprzyjających sytuacji i był w stanie odbudować swój stack.

W Tunica John doskonale znał swój  stack i stack swoich przeciwników.  Po złych pierwszych rozdaniach w spokoju wyczekiwał okazji do podwojenia się.  Nie spieszył się. Wiedział, że ma jeszcze ponad 20 big blindów i może czekać na sprzyjające warunki.  Nie był zmuszony do wejść all in z A-9 lub parą trójek.

Kiedy już odbudował swój stack, ruszył na polowanie i szukał graczy, których mógł zaatakować.  Na moje nieszczęście, zauważył, że zostałem shortstackiem.  John był na późnej pozycji, kiedy ja byłem na BB, i nie omieszkał ukraść blindów.  Mając jedynie 20 bb nie mogłem sobie pozwolić na obronę, nie mając premium hand, ponieważ każda decyzja dotyczyła mojego być albo nie być w turnieju. John jako jedyny (obok mnie) był w pełni świadomy sytuacji.  Reszta graczy była o wiele bardziej skupiona na swoich kartach i zapominała o pozostałych czynnikach, które pozwalają na zbieranie pul.

Tajemnicze Zachowania

W Tunica większość graczy przy moim stole przekazywała naprawdę sporo informacji. Różnicowali wielkość swoich betów pre flop – trochę większe, gdy nie chcieli żadnej akcji, i mniejsze, kiedy zapraszali graczy do gry.  Ich ruchy ramion i rąk znacznie się różniły z rozdania na rozdanie.  Z czasem można było wywnioskować ich karty tylko na podstawie tells.

John, jednak nie dawał żadnych informacji. Kiedy open raisował, zawsze robił to o 3 x big blind. Jego ruchy wydawały mi się praktycznie identyczne za każdym razem.  Kiedy próbowałem wyczytać coś z jego twarzy, jedyne co widziałem to oczy wpatrzone w jakiś punkt po lewej stronie.

Turniej w Tunica nie poszedł mi zbyt dobrze, jednak sporo się nauczyłem obserwując Johna. Bez wątpienia, oglądanie prosów jest jednym z najprostszych sposobów na poprawę swojej gry.

Jay Greenspan

Powiązane porady:

1. Pokerowe Porady #51 – Obserwatorzy uważajcie
2. Pokerowe Porady #14 – Jak wygrywać turnieje pokerowe? – część 1
3. Pokerowe Porady #32 – Czego nauczyłem się na WSOP

Full Tilt Poker

Nie masz jeszcze konta na Full Tilt Poker?
» Zarejestruj sie i odbierz bonus 100% max $600