Pomimo tych wszystkich korzyści wciąż spotykam graczy, którzy grają zbyt agresywnie i/lub źle ją wykorzystują. Agresja to jedno z najgroźniejszych narzędzi pokerzysty jednak należy jej używać z rozwagą.

Przykładowo często widuję graczy online, którzy grają niestandardowo i zbyt agresywnie rozgrywają ręce typu A-Q czy A-J. Wrzucają sporo pieniędzy do puli myśląc, że to dobre zagranie, podczas gdy faktycznie wyrzucają z rozdania dead money. W turniejach bierze udział naprawdę wielu słabych graczy i ciężko znaleźć wymówkę na brak cierpliwości – tacy graczy w końcu popełnią błąd i przegrają swoje żetony. Nie ma potrzeby ryzykowania własnego stacka ze słabymi rękami.

Wielu mniej doświadczonych pokerzystów popełnia drugi błąd – źle wykorzystuje agresję. Widzieli swojego ulubionego gracza w TV świetnie blefującego lub dominującego swój stolik dzięki agresji i chcą iść w jego ślady. Problem jest taki, że ci gracze nie wiedzą na czym polega bycie agresywnym pokerzystą. Nie można być agresywnym tak sobie i liczyć na dominację nad przeciwnikami – wszystkie zagrania muszą być przemyślane.

Łatwość w wynajdywaniu sytuacji do agresywnych zagrań przychodzi wraz z pokerowym doświadczeniem. Bez tego agresja może zaszkodzić, a nie pomóc.

Wszystkim mniej doświadczonym graczom radzę się nie skupiać na agresji. Przygodę z pokerem należy zacząć do solidnej gry ABC. Skupcie się na podstawach, a kiedy je opanujecie, możecie pomyśleć o bardziej agresywnych zagraniach. Bycie agresywnym pokerzystą to trudna sztuka, która wymaga sporego doświadczenia zdobytego godzinami spędzonymi przy pokerowym stole.

David Oppenheim

Wielu graczy stara się stworzyć wizerunek odwrotny do ich faktycznego stylu gry. Gracze tight kreują sobie image loose poprzez pokazywanie blefów, a gracze loose starają się zbudować wizerunek tight dochodząc do showdownu z nutsami, aby przeciwnicy zobaczyli, że rozgrywają tylko premium hands.

Takie postępowanie może przynieść wygranie sporej puli ale jednocześnie zbudowanie takiego wizerunku może kosztować sporo żetonów. Trzeba zadać sobie pytanie czy utrata części stacka w tej fazie turnieju warta jest potencjalnych zysków ze zbudowania sobie konkretnego image’u, który będzie można wykorzystać później. Zwykle nie warto zagrywać wyszukanych blefów, aby przekonać swoich przeciwników, że jest się maniakiem. Nawet jeśli uwierzą, możesz zostać przeniesiony do innego stołu, przy którym znowu będzie musiał poświęcić żetony na zbudowanie image’u.

Moja rada, zwłaszcza dla początkujących pokerzystów, jest taka, aby pozwolili kartom określić ich image. Jeśli od początku turnieju dostajesz dobre ręce i wygrywasz sporo rozdań bez showdownu, zbudujesz sobie wizerunek agresywnego gracza. To może pozwolić na wygranie kilku większych rozdań, zwłaszcza gdy trafisz monstera, a przeciwnik będzie myślał, że blefujesz. Bądź jednak ostrożny przy częstych kradzieżach puli ponieważ przeciwnicy będą podejrzliwie patrzeć na Twoje podbicia.

I na odwrót, jeśli od początku turnieju dostajesz słabe ręce i dużo foldujesz, zbudujesz sobie wizerunek gracza tight. Jeśli uważnie będzie dobierał sytuacje, to taki wizerunek pozwoli na wygranie kilku rozdań przez blef. Może się też zdarzyć tak, że dostaniesz mocną rękę i nie zostaniesz sprawdzony. Możesz pokazać karty co jeszcze bardziej wzmocni Twój tight wizerunek i stworzyć więcej okazji do udanych blefów.

W żadnym wypadku nie namawiam pokerzystów do kierowania się wyłącznie siłą otrzymywanych kart. Zawsze trzeba być świadomym innych czynników. Jednak opieranie się na kartach to bardzo efektywny sposób budowania sobie wizerunku przy stole. W innym przypadku płacisz w żetonach za reklamę typu “Jestem graczem tight i czekam na asy” albo “Gram loose i lubię blefować”.

Wykorzystywanie wizerunku najlepiej sprawdza się przeciwko średnim graczom, którzy nie znają za dobrze Twojej gry. Świetni gracze szybko rozpracują Twoją grę, a wtedy lepiej jest prezentować dobrego pokera, a nie tracić żetony na tworzenie image’u.

Można to wyrazić tak: nie trać pieniędzy na reklamę, nie jesteś sprzedawcą, a pokerzystą.

Steve Zolotow

Lepiej jest więc pushować czy standardowo podbijać? Przede wszystkim to zależy od przeciwników przy stole. Jeśli większość stanowią agresywni gracze, którzy są zdolni do przebić po Twoim raise, wtedy push all-in jest najlepszym zagraniem.

Jeśli siedzisz przy stoliku, przy którym większość osób gra tight, standardowe podbicie preflop może zadziałać. Musisz jednak pamiętać, że jeśli dostaniesz reraise, lepiej spasować.

Ostatnio kiedy brałem udział w turnieju w Bellagio znalazłem się w stack size limbo. Miałem około 15 big blindów i niestety przy moim stoliku siedzieli bardzo agresywni gracze. W rozdaniu, które chciałbym opisać, siedziałem na późnej pozycji z 4-4, a do mnie były same foldy. Całkiem niezła ręka ale bez zbytniej euforii, zwłaszcza przeciwko graczom, którzy nie mieli oporów raisować z 5-6 suited.

Zacząłem się zastanawiać jakie zagranie najlepiej się sprawdzi przy takim stole. Mój standardowy raise z dużym prawdopodobieństwem napotkałby reraise, a ja musiałbym zaryzykować cały stack. Z drugiej strony push all-in wywiera presję na przeciwnikach i zmusza ich do trudnych decyzji. Generalnie push all-in zabiera całą gamę różnorodnych zagrań, co akurat jest dla mnie zaletą.

Zdecydowałem się na push i udało mi się wygrać rozdanie jeszcze przed flopem. Gdybym w takiej sytuacji miał 20 big blindów zagrałbym standardowy raise ponieważ wciąż miałbym miejsce na fold, gdyby któryś z graczy zdecydował się na przebicie. 20 big blindów to zdecydowanie za dużo na push all-in. Jest jednak sporo graczy, głównie online, którzy pushują mając 20 czy nawet 25 big blindów. Ja jednak uważam, że to wciąż na tyle duży stack, że nie warto go wrzucać od razu.

Jeśli poprawnie odczytasz charakter graczy przy stole i dobrze rozegrasz swoje karty, w łatwy sposób uda Ci się wyjść ze stack size limbo i zbudować deep stack, który pozwoli na bardziej komfortową grę.

Jeff Madsen

Podczas Aussie Millions 2008 podczas gry w pierwszym dniu przy moim stoliku siedział taki gracz. Był 18-letnim guru pokera online chyba z Norwegii. Nie zajęło mi długo zorientowanie się, że jego styl to loose – angażowanie się w wiele rozdań, dużo sprawdzeń i spore reraisy. Siedział dwa miejsca po mojej lewej stronie więc musiałem ostrożnie dobierać ręce startowe i być gotowy na odegranie się na jego reraise.

Okazja nadarzyła się przy blindach 150/300. Miałem średni stack ok. 19 500, a Norweg miał przed sobą około 44k i był na buttonie. Gracz UTG podbił do 800, następny sprawdził, sprawdziłem i ja z Kc-Jc oraz cut-off. Zauważyłem, że gdy przed flopem było sporo limpów Norweg prawie zawsze squeezował starając się zebrać dead money. Coś mi mówiło, że zwykle nie miał mocnej ręki przy takiej zagrywce, a tylko wykorzystywał słabość innych.

Oczywiście znowu tak zagrał i  podbił do 4800. Każdy do mnie spasował, a ja zastanawiałem się na ile mogę go sprawdzić. Nie miałem zbyt wielu żetonów i scommittowałbym połowę stacka. Jednak coś mi mówiło, że ten koleś nic nie miał. Dlatego sprawdziłem.

Na flopie spadły Q-J-8 rainbow. Zaczekałem z zamiarem sprawdzenia jego beta. Norweg jednak zaczekał, a na turnie pojawił się drugi walet. Kolejny raz zaczekałem, a przeciwnik tym razem zagrał za 4000. Udawałem zastanowienie, jakbym miał marginalną rękę, a następnie sprawdziłem. Uważałem, że przeciwnik jest słaby więc raise nie miałby sensu.

Na river pojawił się Król, który skompletował mi full house. Po raz kolejny zaczekałem, a przeciwnik postawił mnie na all-inie za około 10k. Natychmiast sprawdziłem, a przeciwnik nawet nie chciał pokazywać swoich kart. Ostatecznie odsłonił 10-7 offsuit.

Byłem bardzo zadowolony ze sposobu, w jaki rozegrałem to rozdanie. Po pierwsze mój read był prawidłowy – przeciwnik atakował z niczym, a ja ufając swojemu przeczuciu sprawdziłem przed flopem. Później na river trafiłem monstera  i nadal ufając swojemu readowi pozwoliłem przeciwnikowi betować. Gdybym to ja atakował, przeciwnik najpewniej by spasował.

Agresywni gracze bardzo często myślą, że betami all-in mogą wymusić fold. Dlatego kiedy trafiłem full house i zaczekałem, byłem prawie pewien, że przeciwnik po raz kolejny zabetuje. Wykorzystałem jego agresję i podwoiłem się jego kosztem.

Greg Mueller

Kluczowym czynnikiem było rozpoznanie agresywnego przeciwnika. Grałem $10/$20 No Limit Holdem 6-max i dostałem dwie czerwone dziewiątki na buttonie. Byłem deepstack mając przed sobą $2477 i zagrałem standardowy raise do $60. Gracz na small blindzie, który miał jeszcze większy stack ($3356) podbił do $210, a big blind spasował.

To był bardzo ciekawy spot i na pewno nie miałem zamiaru spasować.  Czułem jednak, że moje dziewiątki bardziej nadają się na call niż reraise. Gdybym podbił i dostał 4bet, musiałbym spasować.

Na flopie pojawiły się: 5d-8d-Qh. Nie najgorszy dla moich dziewiątek – tylko jedna overkarta więc postanowiłem sprawdzić jakikolwiek bet przeciwnika. W puli było $437, a small blind zabetował $210. Jego zakres uznałem za loose. Wiedziałem, że to dobry agresywny pokerzysta i oczywiście mógł trafić damę ale równie dobrze mógł tam mieć A-J czy K-J. W takiej sytuacji zdecydowałem, że fold z dziewiątkami byłby błędem. Tak samo błędem byłoby przebicie. Dlatego sprawdziłem, a pula wzrosła do $997.

Turn to Jd, który dał mi draw do koloru i gut shota. Mój przeciwnik zaczekał, a ja zacząłem się zastanawiać nad betem. Jednak im dłużej nad tym myślałem, tym bet wydawał się złym zagraniem. Jaką rękę lepszą od mojej skłoniłbym do spasowania? Jeśli ma 10-10 bez dziesiątki karo, spasuje. Ale to chyba wszystko. Jeśli ma asy albo króle, raczej nie spasuje. Wynika z tego, że sprawdziłyby mnie tylko ręce, które mnie biją. Poza tym mogłbym dostać raise i nie zobaczyłbym ostatniej karty. Dlatego zagrałem check behind.

River przyniósł 8c, która sparowała stół. Miałem nadzieję na check przeciwnika, który pozwoliłby mi po raz kolejny zagrać check behind. Tak właśnie się stało, przeciwnik pokazał Ad-Kh i zgarnąłem pulę.

Analizując to rozdanie uważam, że dobrym wyjściem była gra check/call. Przed flopem nie wiadomo co by się stało – przeciwnik mógłby pushować, a ja musiałbym spasować. Na flopie mój raise mógłby zadziałać ale jest to dość ryzykowne zagranie. Gdybym zabetował turn zakończenie mogłoby być tragiczne. Przeciwnik miał większy stack i był agresywny – miał draw do nutsowego koloru + dwie overkarty. Jest duża szansa, że zagrałby check/raise all-in co byłoby z jego strony świetnym zagraniem. Gdyby tak zrobił, musiałbym spasować.

W takiej sytuacji nie chciałem się narażać na konieczność spasowania lepszej ręki mając sporo showdown value. Czasem nie warto być agresywnym przeciwko agresywnemu graczowi. Taka agresja może sporo kosztować – przegranie puli, która powinna być twoja, gdybyś grał ostrożniej i spokojniej.

Nick Schulman

Gra przed flopem – Turnieje Limit Holdem

Jest kilka powodów, dla których w turniejach Limit Holdem powinno się grać bardziej tight niż w No Limit Holdem. Przede wszystkim pojedyncze podbicie praktycznie nigdy nie zmusi wszystkich graczy do spasowania – nie ma więc sensu agresja ze słabymi układami.

W pokerze z limitem jest również więcej showdownów. Każde rozdanie trzeba rozpoczynać z bardzo dobrej pozycji, jeśli chcesz komfortowo grać w późniejszych fazach. Dlatego warto angażować się w rozdania jedynie z mocnymi parami, asem z wysokim kickerem lub suited connectorami.

Kolejnym powodem, dla którego gra tight przed flopem jest najlepszym sposobem, jest brak ante w turniejach Limit Holdem. W turniejach No Limit Holdem ante pojawia się dość szybko i dlatego trzeba starać się kraść pule, aby utrzymać stack na odpowiednim poziomie. W turniejach Limit Holdem pule nie są powiększane o ante więc kradzież puli traci sens.

Gra po flopie – Turnieje Limit Holdem

Po grze tight przed flopem, po flopie nadchodzi czas na luźniejszą grę. Jest kilka powodów ku temu. Jest to gra z limitem wiadomo więc dokładnie ile będzie kosztować sprawdzenie przeciwnika. Nie będziesz musiał wrzucać stacka, aby sprawdzić czy przeciwnik blefuje lub czy trafisz swojego outa. Jeśli nie grasz przeciwko graczowi bardzo tight, możesz swobodnie sprawdzić kilka betów.

Przykładowe Rozdanie – Turnieje Limit Holdem

Oto przykład, który zilustruje całą sytuację. Załóżmy, że podbijasz na buttonie z A-K, big blind sprawdza, a na flopie pojawiają się 9-9-2. Przeciwnik czeka, Ty betujesz i dostajesz call. Turn to 6 i obaj czekacie. River to kolejna niegroźna karta jednak tym razem Twój przeciwnik betuje. Pomimo tego, że masz tylko As-high, nie musisz się obawiać sprawdzenia. Na turnie Twój check pokazał słabość więc przeciwnik może betować z any two cards. Mogą to być pary, z którymi przegrywasz, ale mogą to być blefy lub słabsze asy.

W powyższej sytuacji w No Limit Holdem przeciwnik mógłby zabetować połowę puli lub nawet za pulę i musiałbyś spasować. W Limit Holdem  możesz sprawdzić ponieważ dostajesz prawidłowe pot odds. W puli są 4 big bety, a Ty musisz dorzucić jednego big beta. Dostajesz więc 4:1. Oczywiście zależy to od rodzaju przeciwnika. Jeśli jest naprawdę tight, możesz nigdy nie być z przodu i fold jest prawidłowym zagraniem. Jeśli jest szansa, że przeciwnik może blefować, warto sprawdzić.

Dlatego kiedy trafiasz np. top parę powinieneś agresywnie betować ponieważ wielu graczy będzie sprawdzało do końca z rękami typu As-high  lub niską parą starając się wypchnąć Cię z rozdania. Jeśli siedzisz przy stoliku pełnym graczy loose, możesz nawet raisować na river z top parą lub grać value bet ze średnią parą.

Podsumowanie – Turnieje Limit Holdem

Najważniejszą zmianą w stylu gry przy przechodzeniu z No Limit Holdem do Limit Holdem jest gra bardziej tight przed flopem i bardziej loose po flopie. Ta jedna prosta zmiana daje przewagę nad przeciwnikami, którzy będą grać tak samo, jak w turniejach No Limit Holdem.

Aaron Bartley

Jeśli w turnieju No Limit Holdem jesteś pierwszą osobą przed flopem, która zagrała all-in, zdobywasz sporą przewagę nad przeciwnikami. Zgodnie z koncepcją Davida Sklansky’ego do sprawdzenia przebicia potrzeba o wiele silniejszej ręki niż do podbicia. Wykorzystując tę zasadę doświadczeni gracze No Limit potrafią ukraść odpowiednią ilość potów, aby utrzymać odpowiedni stack w późnej fazie turnieju.

Jednak w turniejach Pot Limit nie można wykorzystywać zasady Sklansky’ego ponieważ nie można zagrać więcej niż wynosi wielkość puli w danym momencie. Jeśli nie jesteś short stackiem, nie dasz rady zagrać all-in będąc pierwszym podbijającym. W tej sytuacji przewagę zdobywa drugi gracz ponieważ jego raise będzie zazwyczaj na tyle duży, że zmusi do spasowania wszystkie ręce oprócz premium hands.

Dlatego za każdym razem, kiedy podbijasz w turnieju Pot Limit Holdem, musisz być przygotowany na reraise za wszystkie swoje żetony. Poker jest tutaj bardzo podobny do boksu, w którym aby wyprowadzić cios, musisz się odsłonić stwarzając okazję dla przeciwnika. Za każdym razem kiedy podbijasz, musisz być gotowy zaangażować się na całego. Jeśli tak nie jest, wtedy lepiej jest nie podbijać z daną ręką.

Przykład – Turnieje Pot Limit Holdem

Oto przykład, który obrazuje jak trudno być pierwszym podbijającym w turniejach Pot Limit Holdem. Załóżmy, że masz 13 000 i przy blindach 500/1000 dostajesz A-Q na UTG. W turnieju No Limit mógłbyś zagrać shove i zgarnąć blindy i ante. Jednak w turnieju Pot Limit Twój raise może wynieść maksymalnie 3500. Zagrywając go, narażasz się na reraise. Jeśli inny gracz podbije do 12 000, staniesz przed trudną decyzją czy sprawdzić z ręką, która bardzo łatwo może być zdominowana. Pomimo tego, że przeciwnik może mieć tylko K-Q, lepszym rozwiązaniem jest spasowanie swoich kart.

Przykład 2 – Turnieje Pot Limit Holdem

Oto kolejny przykład, który pokazuje przewagę bycia drugim podbijającym w turniejach Pot Limit Holdem. Przy trzech graczach w turnieju $1500 Pot Limit Holdem na WSOP 2006 Eric Lynch podbija 3xbig blind na buttonie, a ja na small blindzie dostaję A-Q. Normalnie small blind uważany jest za złą pozycję jednak z powodu natury gier Pot Limit, bycie na wczesnej pozycji daje przewagę nad graczami siedzącymi po lewej stronie.

W tym przykładzie podbicie Erica pozwoliło mi na zagranie dużego reraise i gdybym napotkał opór, sprawdziłbym. Eric tylko sprawdził jednak wciąż podobała mi się sytuacja. Wiedziałem, że nie trafi flopa w 2/3 przypadków dlatego postanowiłem zabetować bez względu na karty na flopie. Poza tym była jeszcze możliwość trafienia asa lub damy dlatego czułem się komfortowo zagrywając  all-in an flopie.

Przewaga drugiego podbijającego ma największy wpływ na graczy z małym stackiem. Jeśli grasz No Limit i jesteś short stackiem. musisz szukać okazji do zagrania all-in jako pierwszy licząc na udaną kradzież blindów i ante. Gry Pot Limit wymagają trochę bardziej  złożonego scenariusza. Musisz poczekać aż przeciwnik podbije, a dodatkowo musi to być gracz skłonny do spasowania dobrej ręki, kiedy napotka opór.

Kiedy Twój stacka spadnie poniżej 9-8 blindów, możesz przestać szukać okazji do podbijania jako drugi i być pierwszym agresorem.

Jak widzisz unikalna struktura betowania w Pot Limit Holdem powoduje, że pierwszy raise przed flopem jest bardzo trudnym zagraniem. Jeśli chcesz odnosić sukcesy w takich turniejach, musisz być świadomy różnic pomiędzy turniejami No Limit Holdem i odpowiednio dopasować swoją grę.

Rafe Furst

Pomimo tego, że blefowanie w Limit Holdem nie należy do najłatwiejszych, wszyscy dobrzy gracze wiedzą, że muszą od czasu do czasu blefować. Są jednak sytuacje, w których blefowanie jest najgorszą możliwością. Nazywam je “suicidal end bluff” i bardzo często je widuję.

Klasyczny przykład blefu na river

Oto klasyczny przykład blefu na koniec rozdania w grze $15/$30 Limit Holdem, w której brałem udział. Gracz na drugiej pozycji otwiera za $30, ja na 3 pozycji przebijam do $45 z Q-Q. Gracz po mojej lewej reraisował do $60 i osiągnęliśmy limit podbić. Wszyscy aż do big blinda spasowali, a ten sprawdził za $45. Trudny call ponieważ nie powinno się sprawdzać więcej niż trzykrotny bet bez pozycji bez premium hand. Przeciwnik miał zatem monstera lub popełnił błąd. Ja dorzuciłem $15 i w trójkę obejrzeliśmy flopa.

Na flopie spadły 8h-6d-7h czyli flop mocno skoordynowany. Nie był to najlepszy flop dla moich Q-Q. Jeśli ktoś niespodziewanie zaangażował się w rozdanie z 10-9 to flopnął nutsa. Jeśli ktoś miał A-K w sercach, był faworytem. Ktoś mógł mieć seta szóstek, siódemek lub ósemek. Jednak jakby nie patrzeć miałem overparę  więc nie był to najgorszy flop.

Flop

Gracz na big blindzie zaczekał, pierwotny raiser również, a ja zdecydowałem się zabetować wrzucając $15 do puli $250. Wiedziałem, że w ten sposób nie pozbędę się drawów ale liczyłem, że gracze z asem lub królem spasują. Gracz po mojej lewej przebił do $30, a big blind do $45. Gracz po mojej prawej spasował i znowu był mój ruch. Zdecydowałem się zakończyć akcję i pokazać siłę dlatego zabetowałem do $60 . Gracz po mojej lewej spasował, a big blind sprawdził.

Turn

Turn to dobra dla mnie karta 3c. Nie kompletowała żadnych drawów i każda ręka, która przegrywała ze mną na flopie, na turnie wciąż była gorsza. Mój przeciwnik zaczekał, ja zabetowałem $30 i dostałem call. Muszę przyznać, że nie miałem bladego pojęcia co może trzymać mój przeciwnik. Najlepszym pomysłem był draw ponieważ wiele osób lubi je agresywnie rozgrywać na flopie i zwolnić na nietrafionym turnie.

River

River przyniósł 7d, która sparowała stół. Jeśli miał siódemkę, to właśnie skompletował najlepszą rękę. Zaczekał, a ja upewniłem się, że nie ma siódemki. Gdyby ją miał, betowałby żeby zapewnić sobie choć jeden call, a nie ryzykować, że zagram check behind. Byłem przekonany, że mam najlepszą rękę i zebetowałem $30 do puli $460. Wtedy przeciwnik mnie zaskoczył i zagrał check-raise do $60.

Od razu w moich myślach pojawiła się ręka A-7 lub full house ale w tej sytuacji musiałem dorzucić $30 do puli $550. Sprawdziłem i co pokazał przeciwnik? Jh-9c.

Błędy przeciwnika

Pierwszym błędem przeciwnika było sprawdzenie $45 przed flopem z J-9 offsuit kiedy inni gracze pokazali znaczną siłę. Drugim błędem był semiblef na flopie i call  – zbyt agresywne zagrania mając jedynie up-and-down straight draw.

Jednak największy błąd przeciwnik popełnił na końcu rozdania. Zaczekał, a następnie przebił do $60 starając się mnie wyblefować z rozdania. Pokazywałem siłę przez całe rozdanie więc co mógłbym mieć, żeby spasować do następnych $30 na river? Przeciwnik wyrzucił do śmieci ostatnie $60. W mojej definicji to właśnie był “suicidal end bluff” czyli bezsensowny blef na river.

W No Limit Holdem duży blef na końcu rozdania mógłby zadziałać w powyższym przykładzie. Jednak w pokerze z limitem trzeba rozpoznawać sytuacje, w których blef nie ma szansy być skuteczny. Spasuj swoją rękę to zaoszczędzisz sporo pieniędzy.

Adam Schoenfeld

Jednak przeciwnicy nie muszą zdawać sobie sprawy z twojego opanowania. Dzięki temu jedną z najbardziej zyskownych rzeczy jest udawanie wpadnięcia w tilt. Jeśli dopiero co doświadczyłeś bad beata, inni gracze przy stole mogą oczekiwać, że w następnym rozdaniu będziesz miał słabą rękę lub starał się wyblefować wszystkich będąć stiltowanym. Jeśli w następnym rozdaniu faktycznie dostałeś mocną rękę, musisz się orientować jak postrzegają Cię przeciwnicy.

Ostatnio podczas gry w turnieju No Limit Holdem dostałam parę króli. Mocno z nimi zagrałam  i przegrałam pulę z graczem, który pokazał J-8. W kolejnym rozdaniu (przy blindach 20/40 i ze stackiem 2700 – poniżej średniej) na big blindzie miałam 3-3. Czterech graczy limpowało, small blind spasował, a ja zaczekałam. Na flopie spadły A-2-3 i trafiłam średniego seta. Zaczekałam, pozostali gracze również, a button zabetował 140 do puli 220.  Zastanawiałam się chwilę i sprawdziłam. Pozostali gracze spasowali.

Turn przyniósł nie powiązaną z flopem 10 i ponownie zaczekałam. Button wypalił 300 do puli 500. W tym momencie nadszedł czas na mój plan udawania tiltu. Byłam pewna siły swojej ręki bo jedyne z czym przegrywałam to A-A i 4-5. Jeśli trafił nutsowego strita to po prostu miałam pecha. Jednak patrząc realnie na rozdanie, byłam przekonana, że jestem z przodu. Dlatego zagrałam dużego raise’a – 1900 i zostawiłam sobie 625.

Starałam się zmylić przeciwnika ponieważ wiedziałam, że pomyśli o tilcie i nie będzie mnie obstawiał na silną rękę. Podbiłam na tyle dużo, że wyglądało to na próbę kradzieży puli jednak zostawiłam sobie trochę żetonów, żeby sprawić wrażenie, że chcę coś jeszcze mieć gdyby sprawdził mój blef.

Dostałam bardzo szybkiego reraise’a, którego sprawdziłam pokazując swojego seta. Przeciwnik miał tylko K-2. Jedynym wytłumaczeniem gry przeciwnika jest to, że myślał, że tiltuje. Gdyby mnie znał, wiedziałby, że nigdy nie tiltuje i nie pozwalam swoim emocjom kontrolować mojej gry.

Nie każdy gracz będzie potrafił interpretować informacje o tobie i jeśli potrafisz wykorzystać swój wizerunek, zdobywasz przewagę i ich żetony.

Esther Rossi

Gry Draw

Kiedy po raz pierwszy zetknąłem się z pokerem najpopularniejszymi odmianami były Five Card Stud oraz Five Card Draw. Teraz te odmiany są praktycznie na wymarciu. Zostały zastąpione przez Seven Card Stud, który i tak odczuł spadek popularności. Przez chwilę wydawało się, że to samo czeka No Limit Holdem ponieważ w grach high stakes wygrywa zawsze gracz najbardziej tight. Jednak okazało się, że Holdem świetnie wygląda w telewizji i stał się najpopularniejszą odmianą pokera na świecie. Z powodu tak dużej popularności holdema początkującym graczom radzę rozpocząć pokerową edukację od różnych jego wariantów: limit, no limit, cash, turnieje.

Omaha

Po holdemie  powinien nadejść czas Omahy, a przede wszystkim Pot Limit Omaha. Limit Omaha nie sprawdza się zbyt dobrze ponieważ decyzja o sprawdzeniu beta na river, kiedy na stole pojawiła się trzecia karta do koloru, a Ty masz kolor z Damą, nie jest zbyt trudna jeśli musisz dorzucić jednego beta, a w puli jest 12. Jeśli jednak grasz w Pot Limit Omaha, a Twój przeciwnik betuje za wielkość puli, sprawdzenie z kolorem Queen High jest już o wiele trudniejsze. Ogólnie gry Pot Limit wymagają więcej umiejętności od gier  No Limit. Nie ma możliwości zagrania all-in dlatego trzeba się wykazać umiejętnością gry przed flopem, jak i po flopie.

Warianty High/Low

Kolejną grą, której warto się nauczyć są warianty High/Low w szczególności Stud Hi/Lo i Omaha Hi/Lo. Kolejną dobrą grą jest 2-7 Triple Draw, która dostarcza mnóstwa akcji. Podobnie jak inne gry, których celem jest ułożenie jak najmocniejszego układu, zawiera elementy matematyki, ale jest również sporo blefowania i odczytywania przeciwników. W 2-7 draw na przedostatniej karcie jest zwykle underdogiem do równej ręki. Dlatego jeśli potrafisz zmusić przeciwnika do spasowania, masz olbrzymią przewagę.

Początkujący pokerzyści mają duże szczęście ponieważ w dzisiejszych czasach mogą uczyć się tych wszystkich odmian pokera grając online. Kiedy ja zaczynałem, większość gier była prywatna i musiałeś zapłacić, aby w ogóle dostać zaproszenie. Jeśli byłeś wygrywającym graczem, a chciałeś jeszcze kiedyś dostać zaproszenie, musiałeś się pojawić raz jeszcze, być miłym dla słabych graczy i nie odchodzić do gry, kiedy wygrywałeś. Jednak nawet wtedy w przyszłym tygodniu mogło nie być dla ciebie miejsca.

Przewaga Pokera Online

To naprawdę spory kontrast w porównaniu z dzisiejszymi czasami, kiedy praktycznie w każdej chwili możesz zagrać przed komputerem. Gra w pokera online daje niezwykle poczucie pewności siebie. Załóżmy, że wybierasz się z dziewczyną do kina, jednak ona wciąż się szykuje. Bez problemu możesz rozegrać turniej Sit and Go czekając na nią. Turnieje Sit and Go mogą być bardzo zyskowne. Są również idealne do testowania nowych strategii gry. Poprzez przeglądanie historii rozdań, możesz zobaczyć, które zagrania się udały, a które nie. Możesz zrobić notatki, jak radziłeś sobie jako big stack, a jak  grałeś na shorcie.

Wciąż bardzo lubię grę w pokera na żywo ponieważ jedną z moich umiejętności jest odczytywanie przeciwników. Jest jednak kilka sztuczek, które pomagają odczytać przeciwnika w grze w pokera online. Jeśli grasz tylko jeden turniej, a przeciwnik multitabluje, możesz otworzyć wszystkie stoły, na których siedzi i obserwować jego grę. Jeśli na jednym ze stołów złapał bad beata, może to wpłynąć na jego grę w innym turnieju, a Ty możesz to wykorzystać.

Dla początkujących graczy poker online jest bardzo wygodną formą edukacji, która pozwala na zdobycie doświadczenia w bardzo krótkim czasie. Jeśli zdecydujesz się na taką drogę, sugeruję żebyś poświęcił trochę czasu na nauczenie się większości odmian pokera, abyś nigdy nie przegapił okazji łatwej gry ze słabym graczem.

Steve Zolotow