Mój letni research okazał się bardzo owocny, wygrałem turniej w Venetianie z wpisowym $500 i zaliczyłem kilka miejsc płatnych. W swojej ocenie grałem całkiem nieźle. Jestem zadowolony, że udało mi się wykorzystać to, czego nauczyli mnie Allen Cunningham, Chris Ferguson i kilku innych  graczy.

Nie mogę jednak powiedzieć, że moja gra była bezbłędna. Jestem szczególnie niezadowolony z kluczowego rozdania, do którego doszło w Dniu 1. Zagrałem bardzo źle ale myślę, że sporo się nauczyłem.

Kluczowe rozdanie

Przy blindach 1500/3000 ante 500 miałem około 200 000 w stacku. Od dłuższej chwili ciągle przegrywałem rozdania. Dwóch shortstacków po mojej lewej zaczęło się odgrywać na moje kolejne próby kradzieży puli, a po 13 godzinach gry byłem już zmęczony.

Wtedy na wczesnej pozycji dostałem Ah-Qs i otworzyłem za 9000 będąc gotowym na sprawdzenie all-ina jednego z shortstacków. Obaj gracze spasowali, tak jak pozostali, aż akcja doszła do blindów. Mały blind był na heaterze, przez trzy okrążenia udało mu się potroić swój stack. Mój read na big blinda mówił mi, że to dobry gracz: tight ale mądry. Gracze na blindach sprawdzili.

Flop był nieprzyjazny: Ac-Jc-10h. Trafiłem swoją parę jednak bardzo łatwo moi przeciwnicy mogli trafić mocniejsze układy. Small blind zaczekał, a big blind zagrał za 18 000.

Starałem się zinterpretować całą sytuację. Zastanawiałem się z jakim zakresem rąk big blind może podbijać. Mocny draw był jedną z możliwości np. Kc-9c na OESD. Niski set albo dwie pary również wyglądały prawdopodobnie. Do głowy wpadła mi również myśl, że mógł trafić nutsa. Była to świetna sytuacja do zabetowania ze stritem. Mogło mnie to skłonić do przebicia, gdybym miał dwie pary albo seta. Bardzo szybko byłbym pot-committed.

Analiza rozdania

Gdybym wtedy myślał tak sprawnie, tak pewnie wyglądałaby analiza całej sytuacji: Jay, możesz być na prowadzeniu ale jest więcej rąk, z którymi przegrywasz. Poza tym Twoja przewaga nad innymi rękami nie jest taka duża. Lepiej spasuj. Nie ma wstydu nabrać się na semiblef.

Trochę gorsza jednak wciąż rozsądna analiza mogłaby wyglądać tak: Określ swoją rękę Jay. Możesz podbić i zobaczyć co się stanie. Podejmij decyzję po tym, jak zobaczysz reakcje przeciwników na Twoją agresję.

Niestety mój proces myślowy nie był wtedy tak dobry i wyglądał mniej więcej tak: Nie wiem. Spasowanie po prostu nie jest dobrym rozwiązaniem. Mogę być z przodu. Podbicie wygląda naprawdę groźnie. Hmm. “Call”.

To było bardzo złe zagranie. Godziny treningu i systematycznej analizy w jednej chwili wyleciały przez okno. Sprawdziłem ponieważ nie wymyśliłem niczego lepszego. Nie jest chyba niespodzianką, że rozdanie nie skończyło się dla mnie pomyślnie i przegrałem sporo żetonów. Miałem jednak szczęście, że udało mi się odbić.

Kompromisowy call

Kiedy teraz patrzę na to rozdanie zdaję sobie sprawę z tego, że nie był to jednorazowy błąd. Mam tendencję do zbyt częstego sprawdzania ponieważ nie mam pomysłów na rozegranie ręki. Nie mogę stworzyć planu, który będzie mi się podobał więc postanawiam sprawdzić. W takich sytuacjach call nie jest strategicznym wyborem. Jest to rodzaj kompromisu pomiędzy spasowaniem a podbiciem, który nie ma niestety żadnych zalet tych zagrań.

Call, tak jak każde inne zagranie, może być groźną bronią. Gavin Smith i Erick Lindgren są mistrzami celowych sprawdzeń. Gavin Smith napisał na ten temat świetną poradę = Gavin Smith – W obronie sprawdzenia

Od czasu tamtego turnieju staram się być świadomym powodów, dla których decyduję się na sprawdzenie. Jeśli jest strategiczny cel sprawdzenia to dobrze. Jeśli nie ma, szukam innych możliwości.

Jay Greenspan

Holdem

Ponieważ H.O.R.S.E. składa się z trzech gier typu stud i dwóch odmian, w których występuje flop, większość graczy ma solidne podstawy w grach stud, jednak gorzej radzi sobie w grach z flopem. Kiedy zidentyfikujesz takich graczy, staraj się częściej atakować ich blindy z szerszym zakresem rąk. Będą najczęściej pasować lub grać check/fold na nietrafionym flopie – czyli robić coś, czego bardziej doświadczeni gracze unikają. Agresywna gra przeciwko takim graczom i wykorzystywanie ich stylu weak-tight jest bardzo dochodowe.

Omaha

Najbardziej pożądane w grach split (high/low) są sytuacje, w których udział bierze trzech lub więcej graczy (dotyczy to również gier stud). Jeśli masz już podzielić pulę, nie chcesz dzielić tylko żetony was dwóch ale też innych graczy, którzy wcześniej dołożyli do puli. To jedyna droga do prawdziwego zysku w przypadku podziału puli.

Staraj się limpować zamiast podbijać z rękami typu A-2-X-X, w których as jest unsuited lub pozostałe dwie karty nie są powiązane np. A-2-7-K. W grach short-handed czy na późnej pozycji to całkiem inna historia ale miksowanie gry z A-2 przed flopem pozwala ukryć rękę i pozwala na łatwy fold przy wysokim flopie.

Oprócz tego unikaj średnich par, które są bardzo ciężkie do rozgrywania. Nawet kiedy trafisz seta często będzie wydrawowany przez strita lub kolor lub zgarniesz tylko połowę puli.

Przedstawię przykładowe rozdanie H.O.R.S.E., które rozegrałem na Full Tilt Poker, w którym miałem mocną rękę i chciałem przyciągnąć jak najwięcej przeciwników. Miałem Ah-4h-7d-6c. Zlimpowałem na środkowej pozycji, mały blind podbił, sprawdził i w czwórkę obejrzeliśmy flopa. Na stole pojawiły się 2h-3h-Kc, które dały mi draw do nutsowego układu low oraz gut shota do nutsowego strita. Small blind zabetował, gracz po mojej prawej spasował, a ja sprawdziłem licząc na to, że button również sprawdzi. Gdybym trafił swoje drawy, chciałbym jak najwięcej przeciwników w rozdaniu. Button jednak podbił, small blind sprawdził, a ja przebiłem i zostałem sprawdzony przez obu graczy.

Turn to wysoka karta i wszyscy zaczekali. River to moja wymarzona karta – 6d, która dała mi nutsowy układ low i kolor, który przy niesparowanym boardzie był także nutsem. Przeciwnicy dali mnóstwo akcji i w końcu pula osiągnęła maksymalny cap. Button pokazał niższy kolor, a small blind miał tylko A-4 czyli mocny układ low. W ten sposób zgarnąłem 3/4 puli.

Jako początkujący gracz w Omaha Hi/Lo w multiway pocie musisz mieć szanse zarówno na układ high, jak i low, jeśli masz zamiar raisować na river.

Razz

Moją radą odnośnie gry w razz jest nie rozgrywać zbyt mocno żadnych rąk i nie gonić. Nawet jeśli na początek masz A-2-3 (najlepszą możliwą rękę), proponuję podbić i ewentualnie sprawdzić, jeśli ktoś przebije. Bycie faworytem na 3rd street nie oznacza zbyt wiele w pokerze Razz.  Najważniejszą sprawą jest trafienie na 4th street mocniejszej karty od przeciwnika i granie siłą kart odkrytych.

Nie bój się spasować marginalnych drawów low, jeśli nic nie trafisz, a przeciwnik będzie miał niższe karty od Twoich. Przykładowo masz 2-8 i 6-K odkryte, a przeciwnik ma 7-6. Generalnie będziesz musiał coś trafić na kolejnych dwóch streetach i tylko wtedy, jeśli przeciwnik nie poprawi swojego układu.

Stud Hi

Nie goń układów w Stud Hi jeśli widzisz, że przeciwnik ma wyższą parę od Twojej, chyba że masz mocny draw typu 8-9-10-J-J vs K-K przeciwnika. Bez żadnego drawa nie masz zbyt wielu szans na pokonanie przeciwnika. Nawet jeśli trafisz dwie pary to często napotkasz wyższe dwie pary albo trójkę.

Zwracaj również uwagę na tzw. door lub 3rd street , dzięki temu będziesz miał pojęcie o możliwych kartach startowych przeciwnika.

Stud Hi/Lo

To odmiana pokera, w którą początkujący grają najgorzej. A największym błędem jest rozgrywanie podzielonych par pomiędzy 9 a królami ponieważ w takich sytuacjach  będą co najmniej 2 karty, które nie będą liczyły się do układu low (8 lub niższej się kwalifikują) i będą dobierać tylko do układu high.

Jeśli dobierasz do układu low, freerollujesz do układu high. Przykładowo masz A-2-4-7 i możesz stracić układ low kompletując dwie pary, tripsa lub kolor, a idealnie dobrać układ low i mieć strita. Staraj się unikać rak, które mają potencjał tylko na układ high.

H.O.R.S.E.

Zauważyłem, że gry H.O.R.S.E. są całkiem zyskowne ponieważ nie ma wielu zawodników, którzy wiedzą jak grać w każdą z odmian pokera. Dlatego jeśli będziesz dużo grał i zdobędziesz doświadczenie we wszystkich pięciu odmianach pokera, będziesz miał sporą przewagę.

Ali Nejad

Przez pierwsze 15 czy 20 minut powinno się grać tak jak w standardowych turniejach MTT online przez pierwszą godzinę czy 1,5. Należy rozgrywać mocne ręce z pozycją, a gdy napotka się opór, wycofać. W takiej fazie turnieju nie warto ryzykować swoich żetonów z ręką typu A-J offsuit czy parą piątek, jeśli przeciwnik reraisuje.

Kradzież blindów nie ma sensu

Zbytniego sensu nie ma także kradzież blindów, które we wczesnej fazie są bardzo małe w porównaniu do stacka. Kradzież blindów jest o wiele ważniejsza w późniejszych fazach turnieju, kiedy pojawia się ante. Kolejnym argumentem przemawiającym przeciw kradzieży blindów jest zbyt luźna gra w turniejach turbo, która spowoduje częstsze sprawdzenia od przeciwników na blindach. Bardzo często gracz na BB nie tylko sprawdzi, ale może także pushować z marginalnymi rękami. Z tego powodu kradzież blindów staje się nieopłacalna.

Tanie oglądanie flopów

We wczesnej fazie turnieju mtt turbo należy szukać okazji do rozgrywania małych rąk, które mogą się okazać monsterami. Kiedy masz pozycję powinieneś starać się jak najczęściej oglądać z pocket parami i suited connectorami. Z ręką typu 6-6 bardzo rzadko folduję na  jeden raise, ponieważ wiem, że w 1 przypadku 8 trafię seta i podwoję swój stack kosztem gracza, który nie będzie mógł się pożegnać ze swoją top parą.

Jeśli decydujesz się na call z niską parą, musisz się upewnić, że stack przeciwnika jest odpowiednio duży, żeby pot odds usprawiedliwiały ten call. W idealnej sytuacji stack przeciwnika powinien być 20 razy większy od podbicia przed flopem. Jeśli przeciwnik ma tylko 5 x więcej, Twoje sprawdzenie nie jest poprawne z matematycznego punktu widzenia.

Mniej agresji

Kolejna ważna różnica pomiędzy turniejami turbo a standardowymi jest taka, że w zwykłych turniejach mtt gram agresywniej we wczesnej fazie starając się utrzymać pewien wizerunek. Często raisuję z ręką typu J-9 suited czy Q-8 suited na późnej pozycji, jednak taka taktyka nie sprawdza się w turniejach turbo. W turniejach MTT turbo często odpuszczam sobie open raise z takimi kartami ponieważ nie chcę stawiać się w trudnej sytuacji gry o dużą pulę ze słabą ręką.

Przeciwnikom pozwalam na rozgrywanie słabych kart – raisują lub sprawdzają raisy z 4-4 i nawet, gdy na flopie spadają Q-J-7 nie chcą spasować. Tacy gracze wykazują tendencję do zbytniego rozgrywania silnych rąk typu A-K. Po podbiciu przed flopem bardzo rzadko odpuszczają, gdy napotkają check-raise na flopie J-7-4. Pomimo tego, że są do tyłu, sprawdzają duże bety licząc, że na turnie trafią asa albo króla.

Niektórzy gracze decydują się nawet na zagranie all-in w takiej sytuacji. Wszystko co mają to tylko dwie overkarty ale chyba uważają, że  po raise preflop i na flopie wrzucili już sporą część swojego stacka i nie mają innego wyjścia. Są bardzo niecierpliwi z powodu struktury turnieju turbo – mniejszych startowych stacków i krótszych poziomów blindów – a to błąd.

Najważniejszą rzeczą, o której należy pamiętać podczas gry w turbo turniejach mtt online jest cierpliwość i czekanie na dobre karty. Zbyt wielu graczy przejmuje się faktem, że są to turnieje turbo  i robią głupie ruchy, które kosztują ich połowę stacka. Nie bądźcie tymi graczami.

Michael Craig

Podczas tegorocznego WSOP pisałem bloga dla Full Tilt Poker i podczas pisania relacji z Main Eventu postanowiłem skupić się na Allenie. Przez 4 dni obserwowałem jego grę i w tym czasie miałem okazje zobaczyć dlaczego jest tak świetnym pokerzystą. Postanowiłem, że w tej poradzie podzielę się tym, czego nauczyłem się od najlepszego gracza WSOP minionych dwóch lat.

Duża Pula – Mocna Ręka

Zawodowi pokerzyści często powtarzają, że nie grają o duże pule, jeśli nie mają mocnych rąk, jednak Allen tę zasadę stosuje najlepiej. W ciągu dwóch dni, które prowadziły do stołu finałowego (18 godzin gry w pokera) Allen wziął udział jedynie w 4 dużych rozdaniach. W dwóch z nich miał seta, w jednym miał nutsowy kolor, a w ostatnim zagrał all in przed flopem z A-A i grał przeciwko K-K.

Kiedy miał coś typu Top Para, grał o wiele ostrożniej. Po prostu sprawdzał bety przeciwników lub czekał w jednej rundzie licytacji, tylko po to, żeby mógł kontrolować wielkość puli. Kiedy w grę wchodziły duże rozdania, Allen miał rękę, która się utrzymywała.

Bez Paniki

Main Event WSOP to dwa naprawdę wyczerpujące tygodnie.  W tym czasie szczęście może odwrócić się o 180 stopni i Allen Cunningham doświadczył tego kilkukrotnie.  W dniu 2 i 3 był pośród chipleaderów turnieju, jednak zła passa spowodowała, że dniach 4 i 5 spadł do dramatycznie niskiego poziomu. W pewnym momencie musiał nawet wygrać all in, żeby pozostać w turnieju.

Kiedy spadł na short stacka, Allan nie spanikował i nie wrzucał pochopnie żetonów w rozdania ze średnimi kartami. Dopóki miał wystarczającą ilość żetonów do przetrwania kilka rund blindów, spokojnie czekał na karty, które miały szansę na wygranie showdownu.

Oczywiście istotny był czynnik szczęścia, kiedy  Allen został shortstackiem, jednak dzięki cierpliwości i spokojowi dał sobie najlepszą z możliwych szans na dotrwanie do kolejnego dnia.

Wieczny Obserwator

Przy stole Allen jest cichy, ale też przyjazny.  W czasie rozdania nie mówi nic i nie pokazuje kart, jeśli nie doszło do showdownu. Podczas Main Eventu, przeciwnicy Allena regularnie pokazywali swoje blefy lub trafione monstery, kiedy nie zostali sprawdzeni. To dało Allenowi pewną przewagę, którą potrafił wykorzystać. Zdobywał wiedzę o tym, jak przeciwnicy rozgrywają poszczególne układy, a oni nie dostawali żadnych informacji na temat gry Cunninghama.

Allen zawsze był skupiony nad swoimi przeciwnikami, nawet jeśli nie brał udziału w rozdaniu. Kiedy pojawiała się jakaś akcja, Allen zdobywał informacje, które mógł później wykorzystać.

To był naprawdę niesamowity rok dla Allena Cunninghama.

Jay Greenspan

Kilka tygodni temu Full Tilt Poker zrobił mnie czerwonym na jeden dzień. Zgadza się, przez 24 godziny miałem być czerwonym zawodowcem. Nowy status dał mi małą przewagę przy wirtualnych stolikach, jednak równocześnie namalował tarczę strzelniczą na moich plecach. Pierwszą rzeczą, jaką zauważyłem było bardzo szybkie zapełnianie się stolików, przy których zasiadłem. Kolejną, zawziętość z jaką gracze starali się mnie pokonać. Trzecią rzeczą był sposób, w jaki inni gracze reagowali na moje zagrania, całkiem odmienny, niż gdy nie byłem czerwonym prosem.

Moja przygoda z czerwonym statusem na Full Tilt Poker rozpoczęła się od wymiany maili z moim przyjacielem Erikiem Seidelem. Poznaliśmy się, gdy Erik występował w “Hazardzistach”, filmie, który stworzyłem razem z Davidem Levienem. W filmie charakter, grany przez Matta Damona, w nieskończoność ogląda filmik, na którym Erik Seidel wpada w pułapkę zastawioną przez Johnny’ego Chana w finałowym heads upie Main Eventu World Series of Poker.  Kiedy w zbliżeniu pojawia się Erik, bohater filmu opowiada jak to jest. Implikacja jest taka “Jestem przegrany, tak jak Erik Seidel jest przegrany”.  Nie pada jednak wzmianka, że Erik zajął 2 miejsce w WSOP, jest jednym z największych wygranych tego cyklu w historii i, że najpewniej jest lepszym pokerzystą od 99% populacji świata. Jedyne co widać to gapowaty kapelusz i co najmniej dziwny wyraz twarzy.

Niektórzy z pewnością nie zareagowaliby dobrze na takie przedstawienie swojej osoby, jednak nie Erik.  On zawsze traktował to z humorem i myślę, że w okresie wzrostu popularności pokerem, ten film dał mu rozpoznawalność. Właściwie, to w latach, kiedy “Hazardziści” mieli premierę, dużo korespondowałem z Erikiem, który był na tyle miły, że pomagał mi w kwestiach technicznych we wszystkich innych pokerowych projektach, jakie tworzyłem.

Ma więc pewien sens stwierdzenie, że kiedy gram w pokera online, to gram na stronie Erika. Ostatnio rozmawialiśmy trochę o Full Tilt Poker i o tym, jak bardzo podoba mi się gra tam. Powstał pomysł, żebyśmy razem przystąpili do turnieju Bust-Out Bounty, żeby Erik mógł mi pokazać, jak to jest, być pokonanym przed publiką. Fakt, że odpadłem kilka godzin później i zakończyłem turniej kilkaset miejsc wyżej od niego, zachowajmy na inny artykuł. Zamiast tego, chciałbym powiedzieć, jak czerwone oznaczenie prosa na Full Tilt Poker wpływa na styl gry.

Pierwszą rzeczą, którą chciałbym powiedzieć, są podziękowania dla wszystkich prosów, którzy męczyli się ze mną na chacie.  Miło jest wiedzieć, że “Hazardziści” zainspirowały was i przyciągnęły do gry.  Miło również widzieć, że wielu z was potrafi zacytować bezbłędnie teksty z filmu, linijka po linijce. Trochę mniej miłe jest to, że te same kwestie rzucane są w moją stronę, kiedy zabieracie moje żetony. Jeden gracz, który doskonale wiedział kim jestem, zastawił na mnie pułapkę z Dwiema Parami i zabrał połowę mojego stacka.  Był tak miły, że powiedział mi, że jedyną rzeczą, której mu brakowało to “rack of Oreos” (cytat z filmu).

Co było nowe dla mnie, to ilość obserwujących moją grę. Pozwoliło mi to docenić, jak trudno gra się zawodowcom przed kamerami, jak trudno jest je ignorować i po prostu grać w karty.  Wydawało mi się, że każdy raise, każde słabe sprawdzenie lubi głupi blef był powiększany kilkukrotnie. Za każdym razem, kiedy wygrywałem lub przegrywałem rozdanie, pojawiało się pełno komentarzy o tym, jak duże szczęście/pecha miałem.  Ciężko jest podejmować decyzję bez zastanawiania się, jak zostanie ona odebrana przez grupę obserwatorów. Więcej niż raz zdarzyło mi się zabetować na river więcej niż zwykle w celu uniknięcia zawstydzenia, gdy musiałbym pokazać swoje słabe karty.

Jednak z drugiej strony, przeciwnicy częściej pasowali, niż w przypadku, gdy nie byłbym czerwonym prosem.  Może nie w turnieju Bust-Out Bounty (gdzie wydedukowałem, że praktycznie nigdy nie mogę blefować), ale w grach cashowych i turniejach Sit and Go, gdzie moi przeciwnicy bardziej szanowali moje karty, niż gdybym nie był prosem.  Zakładali, że wiem co robię i obawiali się tego. Doskonale to rozumiałem. Dzień przed zostaniem czerwonym prosem, grałem heads up z Huckleberry Seedem w Omaha. Przez pierwsze 15 minut kompletnie nie byłem w swojej grze. Nie mogłem się odegrać, gdyż obawiałem się, że Huckleberry mnie odczyta i zmiażdży.

Dopiero po chwili się ogarnąłem i przypomniałem, że dopóki mam karty, mam szansę na wygraną jak każdy inny gracz.

Już na koniec. Bycie czerwonym prosem na Full Tilt Poker wpływa na to, jak inni grają przeciwko Tobie.  Jednak to tylko chwilowe. Jeśli minie odpowiednia ilość czasu i rozegrasz wystarczająco dużo rozdań, te różnice się zacierają. Wszyscy wracają do swojego stylu gry.

Brian Koppelman

Szczególnie dokładnie przyjrzałem się grze Johna tydzień przed turniejem Borgata, kiedy siedzieliśmy przy jednym stole w Tunica podczas turnieju $10,000  World  Poker Tour.  John nie zajął miejsca w kasie, jednak w czasie kilku godzin wspólnej gry, byłem świadkiem kilku zagrań światowej klasy. Poniżej trzy z nich.

Przezwyciężanie Trudnych Sytuacji

Podczas turnieju w Tunica gracze zaczynali z 20,000 żetonów. Jeszcze podczas pierwszego poziomu blindów stack Johna zmalał o prawie połowę. W kluczowym rozdaniu John dokonał trudnego foldu, kiedy wywnioskował, że jego wysoka pocket para nie była wygrywającym układem na river.  Potem nastąpiło jeszcze kilka innych trudnych rozdań.

Był to początek turnieju, który wielu graczom odebrałby chęć gry.  Po tak trudnym początku mało który gracz potrafi poradzić sobie z rezygnacją.  Słyszałem wielu graczy, którzy mówili wtedy “To nie jest mój dzień”, a tym samym przypieczętowywali swój los.

Jednak John postąpił całkowicie inaczej. Nie wykonywał żadnych zbędnych ruchów, które tylko uszczupliłyby jego stack.  W drodze po 2 miejsce w turnieju Borgata Winter Open, John poradził sobie w wielu trudnych sytuacjach.  Gdy w grze pozostało 25 pokerzystów, John był chipleaderem z prawie milionem w żetonach.  Cztery godziny i kilka trudnych rozdań później John miał tylko 280,000 i zajmował 12 miejsce na 16 graczy.

Pomimo poważnego spadku John nie tiltował. Wciąż był skupiony na grze i podejmował dobre decyzje.  Szukał sprzyjających sytuacji i był w stanie odbudować swój stack.

W Tunica John doskonale znał swój  stack i stack swoich przeciwników.  Po złych pierwszych rozdaniach w spokoju wyczekiwał okazji do podwojenia się.  Nie spieszył się. Wiedział, że ma jeszcze ponad 20 big blindów i może czekać na sprzyjające warunki.  Nie był zmuszony do wejść all in z A-9 lub parą trójek.

Kiedy już odbudował swój stack, ruszył na polowanie i szukał graczy, których mógł zaatakować.  Na moje nieszczęście, zauważył, że zostałem shortstackiem.  John był na późnej pozycji, kiedy ja byłem na BB, i nie omieszkał ukraść blindów.  Mając jedynie 20 bb nie mogłem sobie pozwolić na obronę, nie mając premium hand, ponieważ każda decyzja dotyczyła mojego być albo nie być w turnieju. John jako jedyny (obok mnie) był w pełni świadomy sytuacji.  Reszta graczy była o wiele bardziej skupiona na swoich kartach i zapominała o pozostałych czynnikach, które pozwalają na zbieranie pul.

Tajemnicze Zachowania

W Tunica większość graczy przy moim stole przekazywała naprawdę sporo informacji. Różnicowali wielkość swoich betów pre flop – trochę większe, gdy nie chcieli żadnej akcji, i mniejsze, kiedy zapraszali graczy do gry.  Ich ruchy ramion i rąk znacznie się różniły z rozdania na rozdanie.  Z czasem można było wywnioskować ich karty tylko na podstawie tells.

John, jednak nie dawał żadnych informacji. Kiedy open raisował, zawsze robił to o 3 x big blind. Jego ruchy wydawały mi się praktycznie identyczne za każdym razem.  Kiedy próbowałem wyczytać coś z jego twarzy, jedyne co widziałem to oczy wpatrzone w jakiś punkt po lewej stronie.

Turniej w Tunica nie poszedł mi zbyt dobrze, jednak sporo się nauczyłem obserwując Johna. Bez wątpienia, oglądanie prosów jest jednym z najprostszych sposobów na poprawę swojej gry.

Jay Greenspan

Nie spiesz się przy podejmowaniu ważnej decyzji

Nawet wśród najlepszych pokerzystów istnieje tendencja do nagłego podejmowania decyzji – “All in!” czy “I call!” – bez uprzedniego zastanowienia się nad sytuacją.  Oczywiście, mając nuts gracz nie powinien opóźniać gry. Jednak byłem zdziwiony widząc prosów zastanawiających się minutami nad decyzją, która, jak mi się wydawało, może być tylko jedna.

Jednym z najlepszych przykładów pojawił się w ostatnim rozdaniu pierwszego turnieju World Series of Poker. Allen Cunningham grał heads up ze Scottem Fischmanem.  Fischman betuje przy flopie – 10-6-3, a Cunningham odpowiada raisem. Fischman sprawdził i zaczekał na turnie.  Cunningham ponownie zagrywa, a Scott szybko odpowiada allinem. Cunningham spowolnił akcję i zaczął się zastanawiać.  Miał dwie pary – trójki i szóstki – układ, który zwykle wymaga sprawdzenia w grze heads up.  Jednak Allen nie spieszył się z decyzją.  Po kilku minutach rozmyślań postanowił sprawdzić.  Kiedy Fischman pokazał 4-5 okazało się, że Allen podjął właściwą decyzję. As na river dał Allenowi nie tylko zwycięstwo w rozdaniu, ale również w całym turnieju i kolejną złotą bransoletkę WSOP.

Był zdumiony, że po 13 godzinach i 300 rozdaniach Cunningham automatycznie nie wszedł all in mając dobry układ.  Nie spieszył się i rozważył wszystkie czynniki. Takie podejście powoduje, że zawodowi pokerzyści rzadziej popełniają bardzo kosztowne błędy.

Nigdy nie rozmawiaj podczas gry

Podczas jednego z turniejów WSOP Mike Matusow grał bardzo agresywnie, miał spory stack i wykorzystywał go do rządzenia na stole.  Mike raisuje na buttonie i zostaje przebity przez big blinda. Mike, kóry większość dnia spędził na zagadywaniu innych gracz, spytał się przeciwnika “Masz mocną rękę?”.

Ten odpowiedział, że najlepszą jaką widział od kilku godzin. “Najlepszą od kilku godzin” powtórzył Mike, “Oznacza to, że nie masz asów… mam co prawda tylko K-5 ale mam zamiar sprawdzić”. Matusow miał rację , przeciwnik miał 10-10. Biorąc pod uwagę wielkość puli Mike, mając jedną overkartę miał prawidłowe oddsy do sprawdzenia.

Poprzez tak niewinne stwierdzenie przeciwnik dostarczył Mike’owi niezwykle ważną informację, która pozwoliła mu podjąć prawidłową decyzję. Wniosek z tego taki – trzymaj język za zębami bo możesz wyświadczyć przeciwnikowi przysługę.

Betuj swoje układy

Najlepsi gracze – Phil Ivey, Erik Seidel, Chris Ferguson i inni – zwykle są stroną agresywną podczas gry. Czasem zagrywają z kartami, które mają małe szanse na zwycięstwo. Jednak podczas całego WSOP nie widziałem sytuacji, w której pros nie trafiłby swoim zagraniem.

Dla przykładu, wielu nowicjuszy zagrywało check-raise lub slowplayowało swoje mocne karty. Starali się być sprytni, jednak rezultat był odwrotny do zamierzonego. Przeciwnicy mogli czekać z układami, z którymi mogliby sprawdzać. Bardzo często mogli drawować za free. Najlepsi pokerzyści to agresywni gracze. Jeśli będziesz ich naśladował popełnisz mniej błędów, które mogą okazać się bardzo kosztowne.

Wszyscy słyszeli, że poker jest grą umiejętności, nie szczęścia. Obserwacja prosów podczas gry, jedynie potwierdza tę tezę.  Wystarczy popatrzeć na sposób ich gry i staje się jasne, dlaczego na miejscach płatnych wciąż przewijają się te same nazwiska.

Jay Greenspan